Είστε εδώ

ΕΙΡΗΝΗ 1945

Μια συναισθηματική ιστορία, που παίζεται γύρω από το νοσοκομειακό κρεβάτι ενός λοχαγού του Μηχανικού, ο οποίος τραυματίστηκε κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία σε διάφορα μέρη του σώματος και προσωρινά τυφλώθηκε.
Η νοσοκόμα του είναι η αδελφή Ειρήνη, κυρία παντρευμένη, πλούσια, με μια κόρη που σπουδάζει στην Ελβετία. Η κυρία Ειρήνη μόλις αντίκρισε τον λοχαγό αναγνώρισε στο πρόσωπό του την πρώτη της αγάπη, τον Λάμπρο Κλήμη, ο οποίος είχε αθετήσει όλους του όρκους που της είχε δώσει και την είχε εγκαταλείψει πριν από δέκα οκτώ χρόνια.
Η Ειρήνη τον περιποιείται κατά την ανάρρωσή του, και πριν βγάλει τους επιδέσμους από τα μάτια του, φεύγει μαζί με τον άντρα της για την Ελβετία αφήνοντας ένα γράμμα, στο οποίο του αποκαλύπτει την αλήθεια.
Οι ογδονταπέντε σελίδες του βιβλίου, διαβάζονται ευχάριστα, κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, οι αξίες προβάλλονται, η αγάπη για την πατρίδα υπερέχει. Ο Δροσίνης αγάπησε το τελευταίο του αυτό μυθιστόρημα, το οποίο έχει διάφορες πτυχές να διηγηθεί.
Από την αλληλογραφία του Ποιητή με το φίλο του Γεωργαντά, που έμενε στη σημερινή Πεύκη, τότε Μαγκουφάνα, μαθαίνουμε ότι του ζητά να έρθει στην Αμαρυλλίδα να του διαβάσει το μυθιστόρημα αυτό.
Το έργο έπαιξε ρόλο στην εποχή που γράφτηκε το 1940, γιατί ο Δροσίνης δεν θέλησε να το δημοσιεύσει όσο οι γερμανοί κρατούσαν την Ελλάδα λαβωμένη κι’ αυτό έκανε κι’ άλλους λογοτέχνες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Στο Μουσείο εκτός από το χειρόγραφο της «Ειρήνης» έχουμε και ένα χειρόγραφο προσχέδιο, πράγμα που ο Δροσίνης δεν το συνήθιζε. Σήμερα μια γωνία είναι αφιερωμένη στο έργο αυτό. Τα αντικείμενα, ένα βάζο γεμάτο τριαντάφυλλα, ένα μαντηλάκι κεντημένο, ένα κουτάκι ασημένιο μιλούν για την ιστορία της Ειρήνης, διηγούνται την χαμένη αγάπη, την αγάπη που ήρθε την μια φορά πολύ νωρίς και μετά πολύ αργά!