Είστε εδώ

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ ΣΤΟΝ ΤΥΜΒΟ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

1) Χαιρετισμός Προέδρου:
Ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Ποιητής, ο άνθρωπος ο οποίος ένωσε τα μέλη του Συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη», μας έκανε να αγαπήσουμε το Μεσολόγγι, την Ιερή Πόλη των προγόνων του, που με την ήρεμη ομορφιά της, μάγεψε την καρδιά και το νου μας κι έγινε πατρίδα όλων μας.
Παρόλο που τα αδέλφια της μητέρας του Δροσίνη προσέφεραν πολλές, σημαντικές και πολύτιμες υπηρεσίες στο νεότερο κράτος και τραυματίστηκαν στον Πόλεμο εναντίον των Τούρκων. δεν τα αναφέρει, γιατί θεωρεί υπέρτατη προσφορά, μόνο την προσφορά της ίδιας της ζωής του ανθρώπου.
Αντίθετα μνημονεύει τους προγόνους του, από την πλευρά των Δροσίνηδων, που χάθηκαν κατά την Έξοδο. Εμπνέεται και γράφει για τον παππού του, Καραγιώργη Δροσίνη, το ποίημα «Ω Πρόγονέ μου».
Είναι υπερήφανος για τη γενιά του αυτή και με τη σκέψη του στραμμένη σ’ αυτήν, ο καημός γίνεται μεγάλος, γιατί δεν προσέφερε και ο ίδιος το αίμα του στην Πατρίδα. Βάζει στο στόμα του πρωταγωνιστή του βιβλίου του, με τίτλο : «Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΔΗΜΟΣ», τα λόγια που του έλεγε ο πατέρα του: «Αρκετά χρόνια μετά την έξοδο, όταν έβρεχε στο Μεσολόγγι, «ΤΟ ΧΩΜΑ ΙΔΡΩΝΕ ΑΙΜΑ!»
Δεκαεπτά χρόνια τώρα, τα μέλη του Συλλόγου ενωμένα με το ίδιο όραμα, πιστεύοντας στα ιδανικά του Ποιητή, κρατούν τη μνήμη του ζωντανή, προσφέροντας πολλά στον πολιτισμό της χώρας μας.
Μετά από προσπάθειες ετών τα μέλη του Συλλόγου «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ» βρίσκονται σήμερα στον ιερό αυτό χώρο, για να εκπληρώσουν ένα χρέος απέναντι στον Δροσίνη, στους προγόνους του και την πατρίδα.
Θέλω να ευχαριστήσω πολύ όσους βοήθησαν για να γίνει η αναμνηστική αυτή στήλη και να τονίσω, ότι αυτοί που παραβρίσκονται στην τελετή αυτή είναι τυχεροί και πρέπει να νιώθουν υπερήφανοι και ευτυχισμένοι που τιμούν στο όνομα των Δροσίνηδων όλους εκείνους που πρόσφεραν την ύπαρξή τους, για να έχουμε μία ελεύθερη χώρα.
Ελένη Βαχάρη

2) Ομιλία αντιπροέδρου 18/10/2011.
Συγκεντρωθήκαμε στον ιερό αυτό χώρο, για να τιμήσουμε τη μνήμη των ηρωικών προγόνων του ποιητή Γεωργίου Δροσίνη, που συμπίπτει φέτος με τη συμπλήρωση 60 χρόνων από το θάνατό του.
Είναι μια τιμή που την οφείλουμε και έρχεται να καλύψει το κενό που υπήρχε τόσα χρόνια. Είναι ένα μνημείο, που βρίσκει επιτέλους τη θέση του σ’ αυτό το Κοιμητήριο, ανάμεσα στα τόσα άλλα, που το κοσμούν και τιμούν τους Έλληνες και Φιλέλληνες υπερασπιστές και συμπαραστάτες της Ιερής μας Πόλης.
Θα πρέπει εδώ να πω ότι η Πρόεδρος του Συλλόγου μας, κα Ελένη Βαχάρη, είχε συλλάβει την ιδέα της ανέγερσης του μνημείου όταν, φοιτήτρια ακόμη, είχε επισκεφθεί για πρώτη φορά τον Κήπο των Ηρώων.
Σήμερα, θα πρέπει να νιώθει μεγάλη ικανοποίηση που βλέπει να πραγματοποιείται το όραμά της. Μαζί της βέβαια νιώθουμε ικανοποιημένοι και όλοι εμείς, γιατί αν οι Δροσίνηδες έκαναν το χρέος τους, πολεμώντας για την πατρίδα, κάνουμε σήμερα και εμείς το δικό μας χρέος, νικώντας με αυτό το μνημείο, το χρόνο και τη λησμονιά.
Προσωπικά, ας μου επιτραπεί να πω ότι νιώθω διπλή χαρά και περηφάνεια, γιατί συμβαίνει να έχω τη διπλή ιδιότητα του Μεσολογγίτη και του Συντονιστή, εκ μέρους του Συλλόγου, των πολυετών προσπαθειών, για την ολοκλήρωση αυτού του έργου.
Και τώρα, λίγα λόγια για τους τιμώμενους. Οι πληροφορίες για την ιστορική διαδρομή της οικογένειας Δροσίνη, αρχίζουν από το γενάρχη της καπετάν Αναστάση Δροσίνη, τον πρωτοκλέφτη των Αγράφων και του Βάλτου, όπως τον αποκαλούσαν. Τρία από τα παιδιά του προσέφεραν αρκετές υπηρεσίες στην πατρίδα και τα ονόματά τους είναι χαραγμένα σ’ αυτήν εδώ τη στήλη.
Πρώτος, ο Γεώργιος (Καραγιώργος) Δροσίνης που ονομάστηκε αντιστράτηγος από την Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδας, σε αναγνώριση των αγώνων του στις δύο προηγούμενες πολιορκίες του Μεσολογγίου. Ήταν ο παππούς του ποιητή Γεωργίου Δροσίνη απ’ τον οποίο πήρε και το όνομά του. Σκοτώθηκε στην Έξοδο της Φρουράς την 10η Απριλίου 1826. Το σπαθί, το ρολόι και το δαχτυλίδι του παππού του φυλαγμένα από τον ποιητή, μέχρι το θάνατό του, με τη διαθήκη του τα δώρησε στο Δήμο Μεσολογγίου, με τον όρο να εκτεθούν σε «ασφαλές» μέρος. Όρισε να παραμείνουν στο Μουσείο Μπενάκη, όπου και πραγματικά παρέμειναν μέχρι το 1979, οπότε, με ενέργειες τού τότε Προέδρου των Μεσολογγιτών Αττικής, Βασίλη Βλαχόπουλου, μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης Μεσολογγίου, όπου και εκτίθενται μέχρι σήμερα.
Δεύτερος, ο Ιωάννης (Γιαννακός) Δροσίνης χιλίαρχος, που είχε διοριστεί επίσης από την Προσωρινή Διοίκηση Γενικός Φροντιστής Δυτικής Ελλάδας. Από τα κείμενα που διασώθηκαν προκύπτει ότι έπαιξε σπουδαίο ρόλο στον εφοδιασμό των αγωνιστών της περιοχής και ιδιαίτερα των πολιορκημένων με όπλα και πολεμοφόδια. Σκοτώθηκε στην Έξοδο την 10η Απριλίου 1826.
Τρίτος, ο Κώστας (Καρακώστας) Δροσίνης, χιλίαρχος, που θα μείνει στην ιστορία ως ο «Ήρωας της Κλείσοβας» για το μεγάλο του τόλμημα να σπάσει τον κλοιό του εχθρού, γύρω από το ομώνυμο νησάκι της λιμνοθάλασσας, όταν αυτό βρέθηκε πολιορκημένο το πρωί της 25ης Μαρτίου 1826. Η ηρωική φρουρά του νησιού, αποτελούμενη από 140 μαχητές, που αντιστεκόταν με επιτυχία εναντίον χιλιάδων εχθρικών δυνάμεων, έστειλε μήνυμα στο Μεσολόγγι ότι της τελείωναν το νερό και τα πυρομαχικά της και ζήτησε επειγόντως βοήθεια. Τότε, χωρίς δισταγμό, ο Καρακώστας Δροσίνης γεμίζει ένα πλοιάριο (πριάρι) με εφόδια και μαζί με μερικά παλικάρια ξεκινάνε για το νησί. Ας δούμε πως περιγράφει το γεγονός ο Νικόλαος Κασομούλης, που παρακολουθούσε τη σκηνή με το τηλεσκόπιό του.
«Αμέσως εθέσαμεν 4 κιβώτια φουσέκια και δύο βαρέλια με νερόν. Εμβήκεν ο αθάνατος Καρακώστας Δροσίνης και ανεψιός του Στρατηγού Γεωργάκη Βαλτινού με έναν εξάδελφόν του νέον 19 χρονών, Γεωργάκην Δόστη εις το πλοιάριον με τα πολεμοφόδια και το νερόν, έλαβον και έναν άλλον κονταριστήν με το παιδί. Τους συνώδευσαν όλα τα εις Ανεμόμυλον πλοιάρια έως εκεί. Βλέπουν αι εχθρικοί λέμβοι τον σωρόν των πλοιαρίων, στρέφουν τα πυροβόλα προς αυτά και κτυπούν και με την ψιλήν φωτιάν. Ο Καρακώστας και ο Γεωργάκης (Γάκης καταχρηστικώς) εξαπλώθησανμέσα οι κονταρισταί άμπωθαν με όλην την δύναμιν. Πλησίασαν αναμεταξύ των τουρκικών λέμβων φονεύεται ο κονταραμπωστής ο μεγάλος μένει το παιδί να αμπωθεί μόνον τρεις οργυιαίς έλειπαν να φθάσουν - κι εκεί εφονεύει και το παιδί το αθάνατον. Πηδά ο Καρακώστας και ο Γάκης εις την θάλασσαν, τραβούν με τας χείρας το πλοιάριον, ενώ ακαταπαύστως τους πυροβολούσαν - σώζεται ο προμηθεύς και ήρωας (Καρακώστας) ομού με τον νέον, εβγαίνουν από μέσα αρπάζουν το νερόν και το βαρούτι και το εμβάζουν. Έρριξα το τηλεσκόπιον κάτω, αφού είδα ότι έλαβον την προμήθειαν, από τη χαρά μου.»
Έτσι, σώθηκε το νησί. Οι Έλληνες κατάφεραν να νικήσουν τις πανίσχυρες Τουρκοαιγυπτιακές δυνάμεις, που υποχώρησαν το βράδυ της ίδιας ημέρας, με τρομερές απώλειες. Δεκαπέντε ημέρες μετά, στην Έξοδο του Μεσολογγίου, ο Καρακώστας Δροσίνης ανοίγει δρόμο μαχόμενος μέσα από τις Τουρκικές φάλαγγες. Κατευθύνεται στο στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στην Αττική. Παίρνει μέρος και λαβώνεται στη μάχη του Φαλήρου τον Απρίλιο του 1827. Πεθαίνει στη Σαλαμίνα την 1η Ιουνίου 1827.
Θα ήταν, νομίζω, παράλειψη να μην αναφερθεί εδώ ότι, εκτός από τους τιμώμενους σήμερα ήρωες, η οικογένεια των Δροσίνηδων ανέδειξε και άλλους μεγάλους άνδρες σε διαφορετικούς τομείς και δραστηριότητες. Μεταξύ αυτών ο Νικόλαος Δροσίνης, αδελφός των προαναφερθέντων, που ασχολήθηκε με θέματα επιμελητείας κατά τις πολιορκίες και οι δύο γιοι του, Δημήτριος, δικηγόρος, του οποίου το μεγαλοπρεπές άγαλμα ξεχωρίζει στο Νεκροταφείο του Αγ. Λαζάρου και Αθανάσιος Δροσίνης, γιατρός. Ο τελευταίος κληροδότησε στο Δήμο Μεσολογγίου όλη του την περιουσία και ιδρύθηκε, σύμφωνα με τη διαθήκη του, το Ορφανοτροφείο (σήμερα οικοτροφείο) της πόλης, ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του, επί 18 χρόνια χωρίς αμοιβή, ως Διευθυντής στο Νοσοκομείο Χατζηκώστα, όπου ενταφιάσθηκε το 1885.
Για τον εκλεκτό μας ποιητή Γεώργιο Δροσίνη δεν χρειάζεται νομίζω να προσθέσω τίποτα, αφού είναι πασίγνωστο το μεγάλο του έργο και θα τον αδικούσα αν προσπαθούσα να το αποδώσω σε λίγες γραμμές.
Σήμερα, η πατρίδα μας περνάει δύσκολες στιγμές. Σε μια πρώτη θεώρηση η οικονομική κρίση παρουσιάζεται και είναι πραγματικά δραματική. Όμως, φοβάμαι ότι η κρίση αξιών μπορεί να αποδειχτεί χειρότερη και μάλιστα μη αναστρέψιμη.
Η καθημερινή εμπειρία όλων μας με τα φαινόμενα απαξίωσης σε κάθε έννοια ηθικής, την απεμπόληση των παραδόσεων μας και την εισαγωγή δυτικότροπων κοινωνικών προτύπων, τη διαφθορά πολιτικών και κρατικών λειτουργών, το πνεύμα της απειθαρχίας που επικρατεί και προπαντός την προσπάθεια παραποίησης της Ιστορίας στο βωμό αμφίβολων σκοπιμοτήτων, αποδεικνύει το μέγεθος της κρίσης των αξιών μας.
Γι’ αυτό, έχοντας σαν φωτεινό παράδειγμα τη μεγάλη οικογένεια των Δροσίνηδων, ας δώσουμε κι εμείς τη δική μας μάχη για να σταματήσουμε όσους υποσκάπτουν τα θεμέλια του Έθνους και να ξαναδούμε την Ελλάδα μας αναγεννημένη και ισχυρή.
Ανδρέας Σακκαλής
Ζωγράφος - Συγγραφέας