Είστε εδώ

"Αφροδίτη της Μήλου" Ποιητική Συλλογή Πύρινη Ρομφαία 1912-1921

Ω, θεά ξενιτεμένη, μελετώντας σε,
Γυρίζει ο νους μου πίσω έναν αιώνα:
Στη νύκτα εκείνη, που αρπαγμένη πέρασες
Μπροστά απ' τον γκρεμισμένο Παρθενώνα.

Απ' τα ζητιάνικα κουρέλια γύμνωσαν
Το θείο κορμί σου βέβηλοι κουρσάροι,
Κ’ έλαμψες αφρογέννητη, και θάμπωσες
Γυμνή, τ' ολόφωτο αττικό φεγγάρι.

Για να σε ξετιμήσουν ανυπόμονα
- Τέτοια άφταστη κι αφάνταστη πραμάτεια-
Με των δαυλιών τις φλόγες σε ψηλάφησαν
Δάχτυλα βάρβαρα κι ανάξια μάτια.

Κι όταν θαλασσόδρομη πάλι κίνησες
Για της ατελείωτης σκλαβιάς τις ώρες,
Μια σκλάβα άλλη θυμήθηκαν και σ' έκλαψαν
Του Ερεχθείου οι μαρμάρινες Κόρες.

Ψεύτικη λευτεριά στα ξένα απόχτησες
Τα θεία σου κάλλη δείχνοντας για λύτρα
Και, στερημένη εσύ τ' Ωραίο, γίνηκες
Μεσ' στ' άσκημα του Ωραίου η διαλαλήτρα.

Τι τάχα κι αν σε θρόνιασαν βασίλισσα
Σε μουχλιασμένο στεριανό παλάτι;
Το μάρμαρό σου ανήλιαγο κι αδρόσιστο,
Του Αιγαίου ποθεί το κρυσταλλένιο αλάτι.

Ω! να πατούσες πάλι της πατρίδος σου,
Τα κυματόδεντρα λευκά χαλίκια,
Κι ένα στεφάνι απ' ανθισμένες κάπαρες,
Κι ένα στρωσίδι από βρεγμένα φύκια!

Ω! κι από κάποιο θάμα τα δύο χέρια σου,
Πανώρια, ακέρια ν' άπλωνες πάλι,
Τα χέρια σου, που σε ξένον τόπο αν σούλειπαν
Δεν είχαν τι να σφίξουν στην αγκάλη.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ

Το άγαλμα αποκαλύφθηκε στη Μήλο το 1820, λείπουν και τα δύο του χέρια. Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς είναι η σωστή τους στάση, πιθανότατα το δεξί χέρι βρισκόταν μπροστά από τον κορμό και το αριστερό ήταν υψωμένο.
Το άγαλμα είναι πρωτότυπη δημιουργία, ελεύθερη καλλιτεχνική και όχι ξηρά νεοκλασική μίμηση παλαιότερου έργου. Χρονολογικά τοποθετείται στο β΄ ήμισυ του 2ου π.Χ. αιώνα.
Το βρήκε ένας φτωχός Έλληνας νησιώτης, ο Γεώργιος Κεντρωτάς ή Μποτόνης, στο χωράφι του, κάτω από έναν πέτρινο υπόγειο θόλο. Η ομορφιά του προσέλκυσε το ενδιαφέρον, όχι μόνον των Ελλήνων, αλλά και των Τούρκων και των Γάλλων και ιδιαίτερα του Γραμματέα της Γαλλικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη Μαρσελλύς. Μετά από ένοπλη μάχη, οι Γάλλοι κατάφεραν να φορτώσουν το πολύτιμο εύρημα στο πολεμικό πλοίο Εσταφέττ (Estafett) ή Σεβρέτ και να το στείλουν στο Παρίσι, στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και σήμερα κινεί το ενδιαφέρον των επισκεπτών.
Το γαλλικό καράβι Εσταφέττ ήρθε κι άραξε από τη Μήλο στον Πειραιά, μια σεληνόφωτη νύχτα, και εκεί οι μούτσοι με δαυλιά αναμμένα ξετύλιξαν το θείο άγαλμα για να το καμαρώσουν πριν φύγει, το πρωΐ πάλι για τα ξένα. Αυτό το γεγονός ο Δροσίνης το έπλασε σ’ ένα εξαίσιο ποίημα με τον τίτλο: Στην Αφροδίτη της Μήλου.
***
Η Βεατρίκη Κώττα Σταματοπούλου και η ιστορία του ποιήματος του Δροσίνη « Στην Αφροδίτη της Μήλου»
Η ζωή της «Αφροδίτης της Μήλου» στο Παρίσι συνδέεται με τον ακόλουθο συγκινητικό επεισόδιο:
Λίγο μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακίνησαν το άγαλμα, για να το τοποθετήσουν σε νέα θέση. Όταν σήκωσαν το άγαλμα ανακαλύφθηκε πάνω στο βάθρο ένα κιτρινισμένο διπλωμένο γράμμα που έγραφε τα εξής:
«Στη λατρευτή μου Αφροδίτη της Μήλου επαναλαμβάνω με πόνο τα λόγια του «Δροσίνη». Ακολουθούσε όλο το ποίημα και υπέγραφε: Βεατρίκη Κώττα ετών 12.
Η Βεατρίκη Κώττα Σταματοπούλου, είχε αντιγράψει το ποίημα του Γ. Δροσίνη για την Αφροδίτη της Μήλου και το είχε τρυπώσει κάτω από το άγαλμα , για να βρεθεί από τον διευθυντή του Λούβρου όταν θέλησαν να μετατοπίσουν τη Μαρμαρένια Θεά.
Το γράμμα αυτό και ο τρόπος έκφρασης των αισθημάτων της νεαρής Ελληνίδας έκαναν τέτοια ζωηρή εντύπωση στο Παρίσι, που ο γαλλικός τύπος και το ραδιόφωνο για μέρες και επανειλημμένα ασχολήθηκε με αυτό το γεγονός. Το σημείωμα τοποθετήθηκε μέσα σε γυάλινη θήκη και κατατέθηκε στα αρχεία του Λούβρου.
Ο διευθυντής του Λούβρου Σαρμπονό, φρόντισε να μάθει από τους πρώτους την ιστορία της μικρής Βεατρίκης ο Δροσίνης και εκείνος με την σειρά του φρόντισε να συναντήσει την κυρία πια Βεατρίκη Σταματοπούλου. Η Βεατρίκη με μια αγκαλιά ντάλιες επιστέφτηκε τον ποιητή στην Αμαρυλλίδα, στο σπίτι του στην Κηφισιά.
Η Αγγελική Βαρελλά γράφει: «Μόλις τον είδε, άπλωσε το χέρι, του έδωσε τα λουλούδια, δάκρυσε, κι ίσως μόνον αυτά - τα λουλούδια - να ένοιωσαν το ρίγος της συγκίνησης που κατείχε και τους δύο, τον ποιητή και την θαυμάστριά του, τον πομπό και το δέκτη».

• Ο Σύλλογος «Οι Φίλου του Μουσείου Γ. Δροσίνη» το 2009 εξέδωσε βιβλίο με αρ. 17 με τίτλο «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝ».
Τα δημοσιευμένα κείμενα, αποτελούν επιλογές αποσπασμάτων από βιβλία σχετικά με την «Αφροδίτη», τα οποία ευρίσκονται στα αρχεία του Συλλόγου. Το βιβλίο περιέχει μεγάλο αριθμό φωτογραφιών