Είστε εδώ

Η «ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ» ΤΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ ΤΟ 1947

Ο Α. Μάργαρης στο βιβλίο του «Πρόσωπα και θέματα» γράφει:

Ολ' αυτά τα χαρίσματα, πού πραγματικά έχει το τραγούδι της «Αμυγδαλιάς», είναι εκείνα πού το κάμανε αληθινά κοσμαγάπητο. Και τόση ήταν η επιτυχία του, πού πέρασε τα όρια της Ελλάδος και ακούστηκε και στις μακρυνότερες χώρες ακόμη.
Έτσι το τραγουδάκι αυτό, φεύγοντας από την Αθήνα και την ελληνική επαρχία, βρέθηκε μια μέρα στη... Βραζιλία. Το παίρνω από μια περιγραφή ταξιδιού με τίτλο «Ελληνικές κατακτήσεις στο Ρίο Ιανέϊρο», δημοσιευμένη στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάς» του Δεκέμβρη του 1947. Ένα ελληνικό φορτηγό είχε φθάσει στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας κι οι ναύτες του, φυσικά, βγήκαν έξω για να γλεντήσουν. «Το πλήρωμα - γράφει ο συνεργάτης του περιοδικού, που θα ήταν ένας κι αυτός από την παρέα - τράβηξε σε κάποιο κέντρο να τα πιή και να νοσταλγήση την πατρίδα. Φίσκα από Αμερικανούς το κέντρο. (Ναυλοχούσε τότε εκεί και - το μεγάλο αμερικανικό αεροπλανοφόρο «Φραγκλίνος Ρούσβελτ» με τις χιλιάδες ναύτες του). Τσερβέζα, πιοτό, κέφι τρικούβερτο. Τριπλή συναδέλφωση με τους Βραζιλιανούς «αμίγκος». Φωνή, κακό, τραγούδι. Οι δικοί μας σημαίνουν ανασυγκρότηση. Ένα τραγούδι να τους θαμπώσουμε! Αλλοίμονο, ποτέ δεν θα βρεθή ένα τραγούδι να το ξέρουν όλοι. Οι νέοι τα μοντέρνα, οι παληοί τις καντάδες, άλλος του τόπου του κι άλλος καθόλου. Και ο μέσος όρος - ποιο άλλο; - ή θρυλική «Αμυγδαλιά» πού θα την «ξετινάξουμε!»
Και το τραγουδάκι του Δροσίνη ξέσπασε θριαμβευτικό σ’ όλη την ελληνική του δροσιά και τσαχπινιά, σώζοντας το ελληνικό φιλότιμο εκεί κάτω στα πέρατα του κόσμου.
Αλλά το τραγούδι αυτό είχε και μια. άλλη παράδοξη τύχη : Να τραγουδηθή, σαν επιτάφια ωδή, επάνω σ' ένα μεγάλο μνήμα. Ένας όμιλος από καλλιτέχνες της «Λυρικής Σκηνής» τον περασμένο Απρίλη ανέβηκε στο Τατόϊ για να καταθέση στεφάνι στον τάφο του Βασιλέως Γεωργίου Β'. Εκεί, αφού εψάλη το «Τρισάγιον», οι καλλιτέχνες παραμέρισαν διακριτικά σε μια γωνιά και .. τραγούδησαν την «Αμυγδαλιά». Και εκείνος πού περιέγραψε στην εφημερίδα τη σεμνή και συγκινητική αύτη τελετή, επρόσθετε : «Μα δεν ήταν το τραγούδι πού όλοι ξέρουμε... Ήταν ένας σκοπός μακρόσυρτος και λυπητερός, κάτι σαν θρήνος και σαν λυγμός. «Η Ανθισμένη Αμυγδαλιά» ήταν το αγαπημένο τραγούδι του αειμνήστου Βασιλέως Γεωργίου Β'. Όταν ο όμιλος των καλλιτεχνών, όπως συνήθιζε, πήγαινε στ' Ανάκτορα να ψάλη τα Κάλαντα, ο Βασιλεύς πάντοτε τους παρακαλούσε : «Δε λέτε και την «Αμυγδαλιά» πού μ' αρέσει,;» Κι οι καλλιτέχνες τού την τραγουδούσαν. Κι αυτό ήταν - προσθέτει ο χρονογράφος μια από τις λίγες, τις ελάχιστες απολαύσεις του βασανισμένου Βασιλέως...».
Τώρα τι να πούμε ή να σχολιάσουμε; Πόσο επίκαιρο είναι και σήμερα για το εξωνημένο στην «παγκοσμιοποίηση» εφησυχάζον ελλαδικό (κι όχι ελληνικό) κράτος, το τέλος, της προς Δροσίνη επιστολής, του 1930, του Αλβανού δημοσιογράφου: «Πιστεύω, κε Δροσίνη, ότι με τις μεταφράσεις αυτές οι Αλβανοί θα γνωρίσουν καλλίτερα την ελληνική ψυχή και ότι αυτό θα συντελέσει κάπως στη σύσφιξη των φιλικών σχέσεων των δυο λαών, οι οποίοι έχουν κοινή καταγωγή κοινές παραδόσεις και συμφέροντα».
Το αυτό σημείο επισημαίνει ο Δροσίνης «ο έχων ορθό πολιτικό αισθητήριο», όπως αυτό που τον διακρίνει και για άλλες πολιτικές του εκτιμήσεις (Ελ. Βενιζέλο, Θ. Πάγκαλο, I. Μεταξά, ΕΟΝ, ΕΠΟΝ, αντάρτες κλπ) στα πολύ τιμα «Σκόρπια φύλλα της ζωής μου», που είναι καθρέπτης μιας εποχής.