Είστε εδώ

Η ΑΝΝΥ ΚΟΡΚΟΛΗ ΓΡΑΦΕΙ

Ο Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ ΑΡΩΓΟΣ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ.

«Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»
«Στο 21ο τεύχος του διμηνιαίου περιοδικού «Αρμενικά» (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2001), διαβάζουμε το αφιέρωμα στον Ποντιακό Ελληνισμό, με τίτλο «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου». Η Γενοκτονία αυτή, σε αντίθεση με την Γενοκτονία των Αρμενίων, επισκιάστηκε, είτε από τον όγκο των τραγικών περιπτώσεων του αρμενικού λαού - επειδή συνέπεσε χρονικά - είτε επειδή αποσιωπήθηκε από κυβερνητικές και διπλωματικές επιταγές, στο όνομα κάποιων συμφωνιών και συμφερόντων.
Στις 19 Μαΐου 1921, η καταδίκη και ο απαγχονισμός στη πλατεία της Αμάσειας του Πόντου, όλης της θρησκευτικής, πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας, των Ελλήνων του Πόντου, ήταν μία προσχεδιασμένη γενοκτονική πράξη που αναγκάστηκαν να καταδικάσουν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Η δικαστική διαδικασία ήταν κωμικοτραγικά συνοπτική. Μετά την τυπική απολογία, ανακοίνωναν στους προγραφέντες την απόφαση του δικαστηρίου που ήταν ο θάνατος στην αγχόνη. Η συκοφαντία, το ψέμα, η υποκρισία και η σκηνοθεσία οργίαζαν κυριολεκτικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η γενοκτονία των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε επίσημα κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς την παρουσία δικηγόρων.
«Οι Έλληνες συγγραφείς και καλλιτέχναι, απηύθυναν προς τους διανοουμένους της Ευρώπης και της Αμερικής την κάτωθι διαμαρτυρία ».
Το κείμενο που ακολουθεί, υπογράφει μεταξύ άλλων και ο Γεώργιος Δροσίνης.
«Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως οι συγγραφείς και καλλιτέχναι της Ελλάδος απευθύνονται προς τους διανοουμένους του πεπολιτισμένου κόσμου όπως γνωστοποιήσουν εις αυτούς την τραγωδίαν χιλιάδων οικογενειών του Ελληνικού Πόντου. Ξηρά, εξηκριβωμένα και αναμφισβήτητα τα γεγονότα είναι τα εξής: Οι Τούρκοι εφόνευσαν όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλεως Μερζιφούντος, αφού την ελεηλάτησαν και την επυρπόλησαν. Τους προσπαθήσαντας να διασωθούν ετυφέκισαν και εθανάτωσαν καταλαβόντες τας διόδους. Μετετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμόν των πόλεων Τριπόλεως, Κερασούντος, Ορδούς, Οινόης, Αμισού και Πάφρας και καθ’ οδόν κατέσφαξαν τους πλείστους εξ’ αυτών. Έκλεισαν εντός του ναού του χωρίου Έλεζλη εν Σουλού - Τερέ 535 Έλληνας και τους κατέσφαξαν διασωθέντων μόνο τεσσάρων. Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς διά πελέκεως προ της θύρας του ναού. Απηγχόνισαν εν Αμασεία 168 προκρίτους Αμισού και Πάφρας. Εβίασαν όλας ανεξαιρέτως τας γυναίκας, τας παρθένους και τα παιδία των πόλεων, τας ωραιοτέρας δε παρθένους και νέους έκλεισαν εις τα χαρέμια. Πλείστα βρέφη εφόνευσαν, σφενδονίζοντας αυτά κατά των τοίχων. Οι υπογεγραμμένοι θέτουσι τα ανωτέρω υπ’ όψιν των διανοουμένων της Ευρώπης και της Αμερικής θεωρούντες ότι όχι μόνον τα γεγονότα ταύτα αλλά και η ανοχή αυτών αποτελεί πένθος της ανθρωπότητος.»
Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1921
Άννινος X., Αυγέρης Μ., Βλαχογιάννης Ι., Βώκος Γερ., Γρυπάρης I., Δούξας Α., Δροσίνης Φ., Ζάχος Α., Θεοδωροπούλου Αύρα, Θεοτόκης Κ., Ιακωβίδης Γ., Καζαντζάκης Ν., Καζαντζάκη Γαλ., Καμπάνης Αρ., Καμπούρογλους Δ., Καρολίδης Π., Κόκκινος Δ., Κορομηλάς Γ., Μαλιακάσης Μ., Μαλέας Κ., Μένανδρος Σ., Νικολούδης Θ., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμάς Κ., Παπαντωνίου Ζ., Παράσχος Κ., Πασαγιάννης Κ., Πολίτης Φ., Πωπ Γ., Σικελιανός Άγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Ταγκόπουλος Δ., Τσακόπουλος Γ., Φυλλύρας P., Χατζιδάκις Γ., Χατζόπουλος Δ., Χορν Π., Σβορώνος Ι..
* * *

... Από τον Κωνσταντίνο Σβολόπουλο, Καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΠΕ 25 Οκτωβρίου 2001) διαβάζουμε:

«Αν η επιλογή του Μεταξά υπέρ της αντίστασης στη φασιστική πρόκληση δικαιώθηκε ιστορικά, τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι την ενστερνίστηκε ο ελληνικός λαός, σχεδόν στην παμψηφία του. Ο ίδιος είχε καταλήξει στην απόφαση αυτή, με κριτήρια ορθολογικά. Οι Έλληνες βάδισαν προς την ίδια κατεύθυνση, παρακινημένοι από το αίσθημα που ο Άγγελος Τερζά- κης χαρακτήρισε ως πάθος ελευθερίας.
«Αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία όλων εκείνων των υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι μας πρόγονοι, που σήμερα βλέπουμε ν’ απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητας και της βίας», τόνιζαν σε κοινό διάγγελμά τους, κορυφαίες πνευματικές προσωπικότητες - ανάμεσά τους: Παλαμάς, Σικελιανός, Μυριβήλης, Ξενόπουλος, Δροσίνης, Παρθένης, Βέης, Δημήτρης Μητρόπουλος. Και οι νεότεροι συνεχιστές τους: Αλεξίου, Βενέζης, Βρεττάκος, Δημαράς, Ελύτης, Θεοτοκάς, Σεφέρης, Τερζάκης - και διακήρυσσαν: «Ελεύθεροι άνθρωποι όλων των εθνών, μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα πολεμά για τη μοίρα του κόσμου!».

* * *

Έχει μείνει επίσης ιστορική, η ανοιχτή επιστολή νης 10ης Νοεμβρίου 1941, με τίτλο «Έκκλησις των Ελλήνων διανοουμένων προς τους διανοούμενους ολόκληρου του κόσμου», στην εφημερίδα «Νέα Ελλάς» την οποίαν υπογράφει και ο Γεώργιος Δροσίνης, μεταξύ άλλων αξιόλογων λογοτεχνών και είναι μία επανάσταση συνειδήσεων, ενάντια στους εχθρούς της χώρας μας. Την παραθέτω ως έχει:

ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ
ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

10 Νοεμβρίου 1940
Είναι δυο εβδομάδες τώρα που μ’ ένα τηλεσίγραφο, μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των εθνών, για το περιεχόμενο, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασαν, η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώσει το έδαφος της, ν’ αρνηθεί την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμή της.
Οι Έλληνες δώσανε στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας την απάντησι που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή τους αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής αυτής γης, με το αίμα των μεγαλύτερων ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας.
Κι’ αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των μακεδονικών βουνών, πολεμούμε τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να πεθάνουμε μέχρι ενός.
Σ’ αυτόν τον άνισο, σκληρότατο, αλλά και πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάση κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίη, να σκοτώνη, ν’ ακρωτηριάζη, να διαμελίζη τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες κι’ άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεσι: Ότι αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία όλων εκείνων των υψηλών αξιών, που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι μας πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε ν’ απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητας και της βίας.
Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σ’ εμάς τους Έλληνες διανοούμενους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν’ απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του κόσμου για να ζητήσουμε όχι την υλική, αλλά την ηθική βοήθειά τους. Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάστασι των συνειδήσεων, την εργασία, το κήρυγμα, την άμεση επίδραση παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθησι και την ενέργεια για έναν καινούργιο πνευματικόν Μαραθώνα, που θ’ απαλλάξει τα δυναστευόμενα έθνη από τη φοβέρα της πιό μαύρης σκλαβιάς που είδε ποτέ ο κόσμος. Όταν μια τέτοια επανάστασις συντελέσθη, η Νίκη θα στεφανώση το μέτωπο και του τελευταίου, του πιο ταπεινού εργάτη.
Με τη μεγάλη και σταθερή αυτή ελπίδα, σας στέλνουμε τον αδελφικό μας χαιρετισμό:
Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτ. Σκίπης, Δημ. Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νίκος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωαν. Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στρατής Μυριβήλης, Κ. Ουράνης, Μ. Μαλακάσης, Γρηγ. Ξενόπουλος, Αλεξ. Φιλαδελφέας, Αριστ. Καμπάνης.

Στην Εφημερίδα «ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ» διαβάζουμε στη συνέχεια:
Σου κόβεται η αναπνοή αν τολμίσεις να κάνεις σύγκριση μεταξύ των γιγάντων του πνεύματος της περιόδου του ’40 με τους σημερινούς. Έχει μείνει ιστορική η ανοιχτή τους επιστολή του Νοεμβρίου του 1940. Την μεταφέρουμε γιατί η ΔΟΞΑ ΚΑΙ Η ΤΙΜΗ δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στις ΛΟΓΧΕΣ, αλλά και στις ΓΡΑΦΙΔΕΣ. Όταν αυτές το αξίζουν και υπηρετούν τα ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΙΔΕΩΔΗ.
Βέβαια, είναι οδυνηρό για τα νεύρα μας, αλλά σκεφτείτε ότι η εποχή διέθεται έναν ΠΑΛΑΜΑ και σήμερα έναν Τζανετάκο ή ένα ΣΠ. ΜΕΛΑ και σήμερα έναν Ριχάρδο Σωμερείτη.
Από την στήλη «ΚΤΥΠΗΤΑ»

* * *

Την υπογραφή του Δροσίνη θα την βρούμε ακόμα σε μια άλλη έκληση διανοουμένων, που διαβάζουμε στο περιοδικό ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ τον Αύγουστο του 1926.
Παραθέτω το κείμενο:
«Μας εστάλη προς δημοσίευσιν η κατωτέρω έκκλησις περί του δικαζομένου εις το στρατοδικείον δια κατάχρησιν Ιωάννου Κοκκινάκη, γραμμένη από τον κ. Κωστήν Παλαμάν και ενισχυομένη με τας υπογραφάς γνωστών Ελλήνων λογίων.
Για τον εξοχώτατον πρόεδρον της δημοκρατίας κ. Θεόδωρον Πάγκαλον και το επταμελές στρατοδικείον:
«Ως ένας απλός και ταπεινός άνθρωπος που είμαι και που κυρίαρχο αίσθημά μου η συμπάθεια με ζη, θεωρώ σκληρή και απάνθρωπη, ακόμα και αν το υπαγορεύη η δικαιοσύνη, και πολύ δυσανάλογη για τέτοιο έγκλημα την ποινή του θανάτου. Και μάλιστα στις ημέρας μας που η επιστημονική ψυχολογία ρίχνοντας το ζωηρό της φως μέσα στα σκοτάδια του είναι μας, βρίσκει ακαταλόγιστα θύματα μιας παρορμητικής φρενοπληξίας, ανθρώπους που η κλασσική ποινικολογία καταδικάζει αλύπητα... Ο νέος άκακος πριν, και την ελπίδα γεννώντας μιας ευγενικής ζωής, έξαφνα παραστρατημένος, σαν από όνειρο κακό, στα δίχτυα της αμαρτίας. Αρκετή τιμωρία θα του ήτανε στο εξής ο βίος του, αβίωτος.
Η επιείκεια επιβάλλεται μάλιστα, αφού καθώς πληροφορούμαι «τα αφαιρεθέντα απεδόθησαν».
Ικετεύω τον πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας μετριάζοντας τη φρικιαστική ποινή που κίνδυνος είναι να επιβληθή στο δυστυχή Κοκκινάκη, να φανή μεγάθυμος και πολυέλαιος γνήσιος άρχοντας πολιτείας.
Κωστής Παλαμάς, Γρηγ. Ξενόπουλος, Λάμπρος Πορφύρας, Νικ. I. Λάσκαρης, Άγγελος Σικελιανός, Γεωργ. Δροσίνης, Άριστος Καμπάνης, Παύλος Νιρβάνας, Δημοσθένης Βουτυράς, Θεοδ. Συνοδινός, Παν. Χορν, Πάνος Δ. Ταγκόπουλος, Γερ. Σπαταλάς. Δ. Μητρόπουλος, Φώτος Γιοφύλλης, Ρήγας Γκόλφης, Ε. Τζελέπης, Κ. Βελμύρας, Ν. Παπαγεωργίου, Ν. Στανπόλης. Ίσανδρος, Άρης Σταματίου, Σύλβιος Παπαδόπουλος.»

Την αξία του Γεωργίου Δροσίνη, όχι μόνο την λογοτεχνική, αλλά και την αξία της ανθρώπινης ψυχής του και την αξία του μεγάλου κοινωνικού του έργου, δεν αμφισβήτησε κανείς, την εποχή εκείνη, ούτε ακόμα και οι άνθρωποι του πνεύματος ή οι κρατούντες ξένων χωρών.
* * *

Η ΛΟΥΛΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ» ΓΡΑΦΕΙ:

«Αναφέρω, ότι στο φύλλο της 4ης Οκτωβρίου 1895 της Εφημερίδας “Εστία”, πρωτοείδε το φως «Ο Αρμενικός Ύμνος της Ελευθερίας» σε Ελληνική μετάφραση πού έγινε από τον Γεώργιο Δροσίνη σε μεταγλώττιση του Ντιγκράν Γεργκάλ και υπάρχει στην «Αρμενική Ανθολογία του Αγκόπ Τζελαλιάν και είναι του Αρμένιου ποιητή Μικαέλ Ναλμπαντιάν (1830-1866). Το ακούσαμε στην ομιλία της πεζογράφου και ποιήτριας Μάρως Στασινοπούλου Συμβούλου της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών με θέμα «Αρμενική Ποίηση», πού έγινε στην αίθουσα της Μεγάλης Βρετανίας στις 25 Νοεμβρίου 1999».

Ο ΑΡΜΕΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ
Όταν ο θεός της Λευτεριάς Ελεύτερα τα χέρια μου
Είχε κι’ εμένα αξιώση Ζητούσα να ζηλεύω
Πνοή στα στήθη και ζωή Και ταζόμουν τη Λευτεριά
Σ’ τη σάρκα μου να δώση. Αιώνια να λατρεύω.
Τ’ αδύνατα χεράκια μου Όταν επρωτολύθηκεν
Άπλωσα στον αέρα homepage Η γλώσσα μου η δεμένη
Κι’ αγκάλιασα τη Λευτεριά Κι’ εχάρηκαν τα λόγια μου
Σαν πρώτη μου μητέρα. Γονιοί λαχταρισμένοι,

Όταν σφιχτόδετο παιδί Πριν συλλαβήσω, πριν να πω
Τα κλάματ’ αρχινούσα, Μάνα - Πατέρα ακόμα,
Κι’ από την κούνια μου βαθειά Τη Λευτεριά ξεστόμισε
Τη μάνα μου ξυπνούσα, το παιδικό μου στόμα.

Κι’ η Μοίρα μου είπε από ψηλά Αχ Λευτεριά! Ο κεραυνός
με το βρωντόφωνό της: στην κεφαλή μου ας πέση
«Θες από τώρα να γενής κι ας στήσει τύραννος εχθρός
Της Λευτεριάς στρατιώτης;» παγίδες να με δέση.

Εγώ κρεμάλα και σφαγή
καθόλου δεν τρομάζω.
Άφοβος, πάντα, Λευτεριά!
Και Λευτεριά! φωνάζω.