Είστε εδώ

Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΥΓΙΕΙΑΣ

Ο Δροσίνης γράφει:
«Στο γραφείο μου είχα ένα μοναδικό γύψινο αντίτυπο της μαρμάρινης κεφαλής της Υγίειας, που είχε βρεθεί στην Τεγέα. Το αριστούργημα εκείνο της αρχαίας τέχνης, βγαλμένο ίσως από τα χέρια του Σκόπα, είχε μεγάλες περιπέτειες. Φυλαγμένο στο Πιαλί από τοπιστική αξίωση, αντί να είναι στο Αρχαιολογικόν Μουσείον των Αθηνών, χάθηκε τον καιρό του Ευρωπαϊκού πολέμου και ξαναβρέθηκεν ύστερα από πέντ’ έξι χρόνια παραχωμένο ... σ’ ένα πλυσταριό! Η υγρασία της λασπωμένης γης ήτον καταστρεπτική για το μάρμαρο και άφησε τέτοια σημάδια στο θαυμάσιο κεφάλι, που δεν κατορθώθηκε να το επαναφέρουν πια στην πρώτη του κατάσταση. Τέτοιο δείχνεται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Πρασινισμένο, σαν μουχλιασμένο και κακότεχνα καρφωμένο σ’ ένα σιδερένιο σουβλί, σαν κεφάλι αποκεφαλισμένου κακούργου, δεν έχει τίποτε πια από την πρώτη του όψη, όταν βγήκε στο φως του ήλιου με τη σκαπάνη της ανασκαφής.
-Όταν ήμουν στο Υπουργείον και έτυχε ν’ αντικαταστήσω στο Αρχαιολογικόν τμήμα το φίλο μου τμηματάρχη, ήλθε στο γραφείο μου ο περίφημος Ιταλός γυψουργός του Αρχαιολογικού Μουσείου Τζοβανίνι, ειδικός για τα αντίτυπα αρχαίων αγαλμάτων. Ήτον επί πολλά χρόνια στην υπηρεσία https://www.viagrasansordonnancefr.com/viagra-generique/ του Μουσείου, χωρίς μόνιμη θέση, προσκολλημένος σαν ημερομίσθιος τεχνίτης. Επιτέλους βρέθηκε, πως ήτον άδικο αυτό και μ’ έναν νέον νόμο του δόθηκε θέση μόνιμη, όπως του άξιζεν. Ήλθε λοιπόν να τον ορκίσω για τον διορισμό του. Και τότε του είπα, πως θα ήθελα να μου κάνη έν γύψινο αντίτυπο της Υγίειας, που ίσα ίσα είχε ξαναβρεθή και στυλωθή στο Μουσείον. Ο Τζοβανίνι μου αποκρίθηκε με τα ιταλοελληνικά του:
-Εγώ θα σου δώσω κάτι καλύτερο, που δε έχει κανένας άλλος. Θα σου δώσω το πρώτο, που έκανα για δικό μου, στο Πιαλί, όταν βρέθηκε το άγαλμα, με όλα τα σημάδια του ίδια κι’ απαράλλακτα. Δεν ξεχώριζεν από το μαρμαρένιο και δεν μπορούσε κανένας να πη αυτό ήτον το ένα και αυτό το άλλο. Αυτό, που έχουν τώρα στο Μουσείον, είναι χαλασμένο κι’ ούτε μοιάζει μ’ εκείνο, που ήτον πριν. Το δικό σου λοιπόν μόνον θα είναι σαν το αληθινό, που βρέθηκε τότε και δε θα’ χη όμοιό του δεύτερο.
Το καταχάρηκα και την άλλη ημέρα μου το έφερεν ο ίδιος στο Σύλλογο και το τοποθέτησε στο μικρό ισόγειο γραφείο μου απάνω σε μια δρύινη εγγραφοθήκη. Στυλωμένο σε μια ξύλινη βάση, μπορούσε να το γυρίση, όπως ήθελε κανείς και να το θαυμάση απ’ όλες τις όψεις, μπορούσε και να το γύρη λίγο ή να του δώση όρθια στάση κατά την κρίση του. Και σύμφωνα με τη γνώμη του φίλου μου αρχαιολόγου Ρωμαίου η Υγίεια του γραφείου μου έχει λίγο γυρτό το κεφάλι, για τους πειστικούς λόγους, που ο ίδιος έγραψε σ’ ένα άρθρο του στο Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος.
Το κεφάλι της Υγίειας έγινε η προσωποποίησης του Ωραίου στο ταπεινό γραφείο μου και τ’ όνομα που του έδωσεν ο Γρατσιάνος δεν ήτον αταίριαστο. Η χάρη που μου έφερεν ήτον αλήθια θαυματουργή. Από τότε που θρονιάστηκε φύλακας και προστάτισσα εκεί, τίποτε το άρρωστο και άσχημο δεν εβγήκε από την πόρτα μου, παρά μόνον το δυνατό και το ωραίο. Δεν πιστεύω να λατρεύθηκε κανένα άλλο άγαλμα θεάς και στ’ αρχαία ιερά, τόσο πιστά και άξια, όσο λατρεύθηκεν η Υγίεια στο ιερό της τα είκοσι χρόνια, που ήμουν ο κλειδοκράτοράς του. Και μόνον εκείνους από τους αξιώτερους και πιστότερους να θυμηθώ, που δεν ζουν πια, φθάνει».

Η σεπτή αυτή γύψινη κεφαλή της Υγίειας κοσμεί πλέον το Μουσείο Γεωργίου Δροσίνη, καλύπτοντας υπό την αιγίδα της, τις πολλαπλές και ποικίλες μορφωτικές και όχι μόνο δραστηριότητες του Συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη».