Είστε εδώ

Οικογένεια Δρόσων

O Δροσίνης γράφει:
«Ο πατέρας μας όταν ήταν παιδί θυμόταν ότι ο θείος του, Δημήτριος Δρόσος, γνώριζε πολλά για την καταγωγή της οικογένειας, τα οποία κανένα άλλο μέλος δεν γνώριζε. Συμπεραίνεται, ότι η οικογένεια, αφού εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη, μετά την άλωση, κατέφυγε στην Πελοπόννησο και μετά την επανάσταση του Ορλώφ στα Κύθηρα και από εκεί στην Άνδρο. Ο Δημήτριος Δρόσος, πατέρας του Δρόσου Δρόσου, παντρεύτηκε κι εγκαταστάθηκε στην Τήνο, κατά το έτος 1940-50, τότε που χτίσθηκε και η τωρινή πρωτεύουσα του νησιού».
Το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Δρόσου παρουσιάζεται σε διάγραμμα, που απεικονίζει την γενεαλογία της οικογένειας του ποιητή Γεώργιου Δροσίνη στο Μουσείο Δροσίνη.
Ο Γενάρχης Δρόσος Δρόσος, συμβολαιογράφος και η σύζυγός του Αλμπέρτη, από το χωριό Αρνάδου, απέκτησαν έξι παιδιά: τον Δρόσο Δημήτριο, Δημογέροντα- Προεστό, τον Δρόσο Γεώργιο, Γλύπτη- Δάσκαλο στο «Σχολείο των Τεχνών», τον Δρόσο Νικόλαο Προεστό και Γενικό Γραμματέα επαρχίας Τήνου, σύζυγος του οποίου ήταν η Μαρία Λευκαρίου, την Δρόσου Ελένη, την Δρόσου Ειρήνη και την Δρόσου Μακαρία.
ΔΡΟΣΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Το τρίτο παιδί του Γενάρχη Δρόσου Δρόσου, ο Δρόσος Νικόλαος, γεννήθηκε περί τα μέσα του 18ου αιώνα, στην Τήνο. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την επανάσταση του 1780 και διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της επαρχίας της Τήνου και Προεστός. Με τη σύζυγό του Μαρία Λευκαρίου απέκτησαν 9 παιδιά.
Πρώτη ήταν η Δρόσου Φρατζεσκούλη, που γεννήθηκε το 1794 και παντρεύτηκε τον Καγκάδη Ιωάννη. Δεύτερη ήταν η Δρόσου Μαρία, που γεννήθηκε το 1796 και διετέλεσε Ηγουμένη σε Μονή της Τήνου. Τρίτος ήταν ο Δρόσος Δρόσος, δικαστικός, που γεννήθηκε το 1798 στην Τήνο και απεβίωσε το 1870 στην Αθήνα. Νυμφεύτηκε την Ελένη Λαυριώτου και απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τέταρτη ήταν η Δρόσου Ελένη, που γεννήθηκε το 1800. Πέμπτος ο Δρόσος Βαπτιστής ή Μπαντίκος (1802-1883). Έκτος ο Δρόσος Δημήτριος (1806-1877). Έβδομη η Δρόσου Ευδοκία (1807), όγδοος ο Δρόσος Ιωάννης ή Γιαννακός (1809) και ένατη η Δρόσου Αικατερίνη (1811-1839), η οποία παντρεύτηκε τον Πετροκόκκινο Κωνσταντίνο στην Κύθνο και απέκτησε πέντε παιδιά.»

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΡΟΣΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΡΟΣΟΥ
(1798-1870)

Σπουδαίο μέλος του γενεαλογικού δέντρου του ποιητή Γεωργίου Δροσίνη από την πλευρά της μητέρας του είναι ο Δρόσος Ν. Δρόσος, τρίτο παιδί του Δρόσου Νικολάου, που γεννήθηκε στην Τήνο το 1798. Νυμφεύτηκε την Ελένη Λαυριώτου και απέκτησαν 4 παιδιά: τον Δρόσο Φωκίωνα, την Δρόσου Μαριγώ (σύζυγο του Ιωάννη Ιγγλέση), την Δρόσου Χαρίκλεια (σύζυγο του Λαμπρίτη) και την Δρόσου Ευανθία.
Πολύ νέος πήγε στην Βλαχία, όπου μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και κατατάχθηκε εικοσιπένταρχος στον Ιερό Λόχο. Συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του 1821, ιδιαίτερα στο Δραγατσάνι, όπου τελέστηκε η πρώτη μεγαλειώδης θυσία στο βωμό της ελευθερίας. Η Τήνος πρωταγωνίστησε με τον εικοσιπεντάχρονο τότε Δρόσο Δρόσο, όπου μαχόμενος με γενναιότητα, κάτω από τις διαταγές του Υψηλάντη, ως αξιωματικός του Ιερού Λόχου, είχε σχεδόν όλους τους συμπολεμιστές του ιερολοχίτες να πέφτουν στο πεδίο της μάχης. Ο ίδιος κατόρθωσε, με την βοήθεια του καπετάν Γεωργάκη του Ολυμπίου να σώσει τη σημαία του Ιερού Λόχου και ως εκ θαύματος σώθηκε και ο ίδιος και κατέφυγε στην Τρανσυλβανία. Από εκεί κατέβηκε πάλι στην Ελλάδα μέσω Τεργέστης, ιδιαίτερα στην Κόρινθο και τον Φεβρουάριο του 1822 επιφορτίστηκε από τον Κωλέτη να περιέλθει στις Κυκλάδες προς στρατολογία. Η Τήνος ήταν τότε κέντρο στρατιωτικών ενεργειών, από όπου έγιναν δύο σπουδαίες εκστρατείες, η μία κατά της Καρύστου, όπου έλαβε μέρος μαζί με τα αδέλφια του Δημήτριο και Βαπτιστή (Μπαντίκο) και η δεύτερη κατά του Ολύμπου. Και οι δύο εκστρατείες οργανώθηκαν στο σπίτι του μόλις προ ολίγου αποθανόντος πατρός του, Προεστού Δρόσου Νικολάου.
Το 1822 διετέλεσε γραμματέας της επαρχίας Τήνου και δημογέροντας. Το 1823 εκλέχτηκε ομοφώνως Παραστάτης της επαρχίας Τήνου και το 1827 Αντιπρόσωπος της νήσου, μαζί με τον Αντώνιο Π. Πόμερ. Το 1828 εκλέχτηκε μέλος της επαρχιακής Δημογεροντίας, επιφορτιστής με την ενάσκηση αστυνομικών καθηκόντων σε όλο το νησί. Κατά την καταστροφή των Ψαρών εμψύχωσε του συμπατριώτες του και απέτρεψε παρόμοια καταστροφή της Τήνου. Το 1829 εστάλη αντιπρόσωπος στη Δ΄ Εθνική Συνέλευση στο Άργος και το 1830 ανέλαβε πρόεδρος δικαστηρίου της Ανατολικής Ελλάδας. Το Μάιο του 1833 διορίστηκε Έπαρχος Ερμιονίδος (Σπετσών), τον Ιανουάριο του 1835 Εφέτης στην Τρίπολη και στη συνέχεια μετατέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιανουάριο του 1842 έγινε Δημοτικός Σύμβουλος Αθηνών. Το 1843 εκλέχτηκε πρώτος πληρεξούσιος της Επαρχίας Τήνου για την της Γ΄ Σεπτεμβρίου Εθνική Συνέλευση και γραμματέας αυτής, το 1844. Ως πρώτος πληρεξούσιος της επαρχίας Τήνου συμμετείχε στην Συνέλευση του Συνταγματικού Πολιτεύματος της χώρας και εξελέγη γραμματέας.
Χρημάτισε ανώτατος λειτουργός του Υπουργείου Οικονομικών, πολλές φορές Βουλευτής Τήνου και κατ’ επανάληψη Υπουργός. Το 1862 εξελέγη πληρεξούσιος Τήνου στην Εθνοσυνέλευση.
Αποχώρησε από το πολιτικό στάδιο υπέρ του αδελφού του Δημητρίου και διορίστηκε τον Απρίλιο του 1844 Αρεοπαγίτης. Έγραψε την «Ιστορία της Νήσου Τήνου» και απεβίωσε στην Αθήνα, το Φεβρουάριο του 1870.
Ο Γεώργιος Δροσίνης έγραψε ένα διήγημα με τίτλο «Η Σημαία», το οποίο έγραψε με αφορμή τη γενναιότητα που επέδειξε ο θείος του στη μάχη του Δραγατσανίου. Ο Δροσίνης στο διήγημά του αλλάζει το τέλος για να τονίσει την προσφορά των αγωνιστών στην πατρίδα και ο πρωταγωνιστής του διηγήματος πεθαίνει αγκαλιά με την σημαία. Το κείμενο γράφτηκε για πρώτη φορά στην καθαρεύουσα και δημοσιεύθηκε το 1885. Ακολούθησαν πολλές αναδημοσιεύσεις, ενώ στην πραγματικότητα ο θείος του βαριά τραυματισμένος διασώζεται με την σημαία αγκαλιά.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΡΟΣΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΗ
ή ΜΠΑΝΤΙΚΟΥ (1802-1883)

Γεννηθείς το 1802, ήταν το πέμπτο παιδί του Δρόσου Νικολάου και της Λευκαρίου Μαρίας. Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρίας, Γενικός Γραμματέας Άνδρου και Πληρεξούσιος στην της Γ΄ Σεπτεμβρίου Εθνική Συνέλευση του 1844. Ήταν επίσης αστυνόμος της επαρχίας Σύρου και κτηματίας στην Εύβοια. Το 1821 αγόρασε μαζί με τον Αλέξανδρο Δεσύλα το χωριό Γούβες από τον Μωχάμετ Ιμπραήμ.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΡΟΣΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
(1806-1877)

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1806 και ήταν το έκτο παιδί του Δρόσου Νικολάου. Νυμφεύτηκε δύο φορές: πρώτα την Ραζή Σμαράγδα, με την οποία απέκτησε τον Δρόσο Νικόλαο (1838-1921), σύζυγος του οποίου ήταν η Μαρία (1858-1951) και σε δεύτερο γάμο την Κλεοπάτρα Σούτσου, με την οποία απέκτησε τον Δρόσο Αλέξανδρο και τον Δρόσο Ιωάννη. Ο τελευταίος παντρεύτηκε την Δουλίδου Κατίγκω και απέκτησαν τον Δρόσο Δημήτριο, ο οποίος γεννήθηκε το 1884 στο Βόλο, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθησε το διπλωματικό στάδιο. Διορίστηκε Επιτετραμμένος της Ελλάδας στη Βιέννη το 1920, στη Χάγη το 1925 και Προσωπάρχης του Υπουργείου Εξωτερικών το 1927. Δημοσίευσε πολλές μελέτες σχετιζόμενες με τη διπλωματική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, του Οθωμανικού κράτους των Βαλκανικών κρατών. Εκπόνησε θέματα αναφερόμενα στους θεσμούς του Διεθνούς Δικαίου. Υπήρξε συνεργάτης της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας.
Ο Δρόσος Νικολάου Δημήτριος πολύ νεαρός συμμετείχε στην Επανάσταση. Κατατάχθηκε στο σώμα που είχε σχηματίσει στην Τήνο ο Δεσπότης Καρύστου Νεόφυτος και πολέμησε στην εκστρατεία κατά της τουρκοκρατούμενης Καρύστου (1822), κατά την οποία τραυματίστηκε. Μετά τη διάλυση του σώματος του Νεόφυτου, κατατάχθηκε στο σώμα του Φραντζέσκου Παξιμάδη και έλαβε μέρος στον αποκλεισμό της Τρίπολης και του Ναυπλίου.
Τα επόμενα χρόνια, κατά τα οποίο το νεοσύστατο κράτος προσπαθούσε να οργανωθεί, τοποθετήθηκε στο στρατό, ως οικονομικός υπάλληλος. Φαίνεται πως συμμετείχε στην κρίσιμη μάχη των Μύλων της Δέρνης κατά του Ιμπραήμ Πασά (1825). Στη συνέχεια, διορίστηκε υπάλληλος του Υπουργείου Πολέμου, στο οποίο υπηρέτησε έως το τέλος της Επανάστασης. Για τις σημαντικές υπηρεσίες του, του απονεμήθηκε το Αριστείο του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα.
Τα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα δραστηριοποιήθηκε στις διάφορες οικονομικές υπηρεσίες, συμβάλλοντας ιδιαίτερα στην ανάπτυξή τους. Υπηρέτησε διαδοχικά ως μέλος του νεοϊδρυθέντος Ελεγκτικού Συνεδρίου, σύμβουλος στο Υπουργείο Οικονομικών και τέλος, ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου αυτού, επί 12 έτη (1850-1862).
Λίγο πριν αναλάβει τη θέση του γενικού γραμματέα είχε εκλεγεί βουλευτής στην πρώτη Βουλή (1844 - 1847) μετά την έναρξη της ισχύος του Συντάγματος του 1844. Εκλέχθηκε δεύτερη φορά λίγα χρόνια αργότερα (1850-1853), εκπροσωπώντας και πάλι την ιδιαίτερη πατρίδα του, Τήνο και στη συνέχεια άλλες τέσσερις φορές (1868-1869, 1872, 1873-1874, 1875).
Στο ίδιο χρονικό διάστημα χρημάτισε επανειλημμένως Υπουργός (Εσωτερικών, Ναυτικών, Οικονομικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στις κυβερνήσεις Επαμεινώνδα Δεληγεώργη και Δημητρίου Βούλγαρη 1863, 1865, 1866, 1870, 1872).
Κατά την έκτακτη σύνοδο της δεύτερης περιόδου της Βουλής (Απρίλιος 1868 – Μάρτιος 1869) εκλέχθηκε Πρόεδρός της στη συνεδρίαση της 18ης Νοεμβρίου 1868, με την υποστήριξη της κοινοβουλευτικής ομάδας του Δημητρίου Βούλγαρη.
Στο λόγο που εκφώνησε αμέσως μετά την εκλογή του, ανέφερε προς το Σώμα τα εξής:
«Κύριοι συνάδελφοι, ευγνωμονώ προς υμάς δια την εμπιστοσύνην με την οποίαν με ετιμήσατε’ αναλαμβάνων την υπηρεσία του προέδρου, συναισθάνομαι ότι αναλαμβάνω έργον δύσκολον, καθήκον βαρύ. Θα προσπαθήσω να το εκπληρώσω, θα προσπασθήσω να φανώ άξιος της εμπιστοσύνης σας, τηρών ακριβώς τον κανονισμόν και διευθύνων εν αμεροληψία τας συζητήσεις. Ελπίζω ότι θέλω έχει από όλους την συνδρομήν εις την εκπλήρωσιν του καθήκοντός μου».
Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 1877.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΔΡΟΣΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
(1811-1839)

Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Πετροκόκκινο, με τον οποίο απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Δημήτρη, τη Μαριγώ, την Αμαλία και μία κόρη της οποίας δεν γνωρίζουμε το όνομα, ξέρουμε όμως ότι παντρεύτηκε τον Διομήδη –Κυριάκο Αθανάσιο, και απέκτησαν μια κόρη τη Μαρία.
Το τρίτο παιδί της Αικατερίνης Δρόσου και του Πετροκόκκινου, η Πετροκοκκίνου Αμαλία, η οποία απεβίωσε στις 2 Ιουνίου του 1911, είχε παντρευτεί τον Δροσίνη Χρήστο, με τον οποίο απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ο πρωτότοκος ήταν ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης.
Τα άλλα ήταν η Αικατερίνη ή Κάκια Δροσίνη, ο Ευστράτιος Δροσίνης και με το ίδιο όνομα ένα παιδί που χάθηκε νωρίς.
Από το αρχείο του Μουσείου Γ. Δροσίνη.