Είστε εδώ

Ο Γ. Δροσίνης μεταφράζει Άγγλους ποιητές και τον Emile Verhaeren

Εγκωμιαστικές κριτικές για το έργο του Δροσίνη έχουν δημοσιευθεί στην POETRY RENIEW και το SOTS MAN, στη Μεγάλη Βρετανία.
Ο Άγγλος Fletcher Lee σε άρθρο του δημοσιευμένο στο αφιέρωμα του περιοδικού ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (1949) για τον Γεώργιο Δροσίνη (μετάφραση Μαρίας Οικονόμου) φωτίζει, από την αγγλική πλευρά, την απήχηση του έργου του Έλληνα συγγραφέα και τον συγκρίνει με τον ποιητή των «Ειδυλλίων», τον Θεόκριτο; και τον μεγάλο Σκώτο ποιητή Robert Burns. Βεβαιώνει ότι το έργον του Δροσίνη είναι μεταφρασμένο σε 13 γλώσσες.
Η κυρία M. Edmonds μετέφρασε την «ΧΡΥΣΟΥΛΑ» το 1893 στο The Eastern and Wastern Review. Βραβευμένο διήγημα από το διαγωνισμό, που οργάνωσε η ΕΣΤΙΑ, του 1883, με έπαθλο τριακόσιες δραχμές. Υποβλήθηκαν (8) οκτώ διηγήματα.
Η Καίτη Βιθυνού Μάνου βεβαιώνει με την σειρά της, ότι ο Δροσίνης είχε μεταφράσει Selley, Kits και Byron, όχι από το πρωτότυπο όπως η μετάφραση του ποιήματος για τον Rupert Brooke του Γάλλου Emile Verhaeren με τίτλο «Ποιητής και Στρατιώτης».
Παραθέτω τη μετάφραση του ποιήματος, που έγραψε ο Verhaeren αφού διάβασε το γράμμα ενός συντρόφου τού Άγγλου Rupert Brooke, για την ταφή του στη Σκύρο.

Ο Δροσίνης δημιουργεί:
[b]
[/b]ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Καθώς το είχε ποθήση στα τραγούδια του:
Σ΄ ένα νησί των μύθων, πεθαμένο
Τον φέραμε, μια νύχτα φεγγαρόφωτη,
Του στρατιώτη τη στολή ντυμένο.

Το φέρετρο σηκώναμε, πλατόχερα
Κρατώντας στους αδελφικούς μας ώμους.
Ανάμεσα στους βράχους τους αθάνατους
Δαυλοί αναμμένοι φώτιζαν τους δρόμους.

Ήμασταν σαν ευτυχισμένοι, νοιώθοντας
Μεσ’ απ’ το φέρετρό του μια φορά ακόμα,
Σαν ν’ άγγιζε σε κάθε του ανασάλεμα
Τα σώματά μας στο δικό του σώμα.

Δυο λιανοκλάδια μόνο ενός ξερόδεντρου
Για σταυρό τάδεσαν οι σύντροφοί του,
Κι’ αντί μελάνι πήραν πίσσα κ’ έγραψαν
Σ’ ένα σανίδι την επιγραφή του.

Με θλιβερή σιωπή τον ξενυχτήσαμε
Και φύγαμε όταν χλώμιαναν τα σκότη.
Του αφήσαμε τη θάλασσα για φίλη του
Στο ταπεινό το μνήμα του στρατιώτη.

Κι όταν μας έρθη πάλι η ειρήνη θεόσταλτη
Με τη γλυκεία της δύναμη και χάρη,
Θα πάμε στο νησί να τον ξαναύρωμε
Κάτω απ’ το μούσκλι, κάτω από το χορτάρι.

Αλίμονο! Ο καιρός, ως τότε, απόνετος
Μπορεί νάχη αποσβύση τα σημάδια
Του τάφου του- κι εμείς αναζητώντας τον
Του κάκου θα γυρνούμε αυγές και βράδια.

Τι τάχα! Κι’ αν τον τάφο του δε βρούμε,
Πιο πολύ ακόμα θα τον αγαπούμε.

Ποιητική Συλλογή, Πύρινη Ρομφαία. σ. 69