Είστε εδώ

Ο Δροσίνης ανταποκριτής της ΕΣΤΙΑΣ

Πρώτη Δράση
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ 1887
Το έργο αυτό αποτελεί μία θαυμάσια έκδοση της οποίας πλήρη σειρά διαθέτει το Μουσείο Δροσίνη. Περιλαμβάνει στο σύνολό του δεκαέξι φυλλάδια των οκτώ σελίδων και είναι χωρισμένα στις εξής θεματικές ενότητες:
«Ελληνική Αρχαιότης» (4 φυλλάδια), «Χριστιανική Τέχνη» (3 φυλλάδια), «Ποικίλαι Εικόνες» (3 φυλλάδια), «Εικόνες Γυναικών» (4 φυλλάδια).
Οι σελίδες του έχουν διαστάσεις 42 εκ. ύψος και 30 εκ. πλάτος. Αρκετές εικόνες είναι δισέλιδες. Επίσης συνοδεύεται από ένα οκτασέλιδο παράρτημα εξαιρετικά κατατοπιστικό, για το έργο. (Περιγραφή των έργων, τόπο και χρόνο που φιλοτεχνήθηκαν, τους καλλιτέχνες, και σε ποια συλλογή ανήκουν).
Ο ίδιος γράφει:
«Καλοβολεμένος στο σπίτι της Τουρνερστράσσε (Λειψίας) άρχισα το τύπωμα της Καλλιτεχνικής Πινακοθήκης της Εστίας με τ’ αριστουργήματα της Ζωγραφικής και Γλυπτικής από θαυμάσιες ξυλογραφίες της illustrierte Zeitung. Εκεί έλαβα και τη φορτωτική των βιβλίων, που θα φρόντιζα να καλοδεθούν για δώρα Πρωτοχρονιάτικα.
Για ολ’ αυτά αναγκαζόμουν να γυρίζω σε ειδικά γραφεία και εργοστάσια, τα περισσότερα στα προάστια της Λειψίας, και πολλές ώρες στο σπίτι να περνώ με τη σύνταξη των σχετικών επιγραφών και κειμένων και τις τυπογραφικές διορθώσεις, δύσκολες για στοιχειοθέτας που δεν ήξεραν ελληνικά».

Δεύτερη δράση

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΝ ΤΕΥΧΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΔΙ ΤΗΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α΄ (1865 -1888). 1888

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΝ ΤΕΥΧΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΔΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α΄.
Το τεύχος αυτό ήταν ήδη δύσκολο να βρεθεί ακόμη και την εποχή που ο Δροσίνης το αναφέρει, στα Σκόρπια Φύλλα, δηλαδή πριν το 1939. Περιοριζόμαστε στις πληροφορίες που δίνει γι’ αυτό ο ίδιος, τόσο για το χρόνο προετοιμασίας και κυκλοφορίας του, όσο και για τις φροντίδες και τις προσπάθειες που κατέβαλε, όχι μόνο για το περιεχόμενό του αλλά και για όλη τη διαδικασία της έκδοσής του. Ο Δροσίνης γράφει:
«Όποιος εύρη το σπανιώτατο τώρα Τεύχος, το άφθαστο σε τυπογραφική τέχνη, τυπωμένο στα πιεστήρια της περίφημης Εικονογραφημένης της Λειψίας, κι’ αληθινό Λεύκωμα αυτογράφων χαιρετισμών κορυφαίων ποιητών και συγγραφέων όλης της Ευρώπης, θα κρίνη. Και μόνον για να μαζευθούν τα αυτόγραφα εκείνα, πόσα γράμματα έγραψα! Και για να τσιγκογραφηθούν και να ταξινομηθούν συνταιριασμένες σελίδες, πόσες ώρες επέρασα κλεισμένος στο σπίτι μου και χωρίς κανένα βοηθόν, μόνος για όλα, και πόσα τρεχάματα στα προάστεια της Λειψίας πεζός και με τραμ, σε τυπογραφεία, σε τσιγκογραφεία, σε βιβλιοδετεία».
Στο τεύχος δημοσιεύονταν άρθρα και ποιήματα σχετικά με την επέτειο και πολλές ιστορικές εικόνες και κυρίως των μελών της βασιλικής οικογένειας. Σε παράρτημά του περιελάμβανε αυτόγραφα, σχετικά με τον εορτασμό, σημαντικών προσωπικοτήτων από όλη την Ευρώπη. Την ευθύνη όχι μόνο για να συγκεντρωθεί το υλικό, αλλά και για να μεταφραστεί, να τυπωθεί, να δεθεί ακόμη και να σταλεί στην Ελλάδα εγκαίρως το τεύχος, την είχε επωμισθεί εξολοκλήρου και μόνος του ο Δροσίνης, ο οποίος γράφει ακόμη:
«Για να συνταχθούν αυτά από τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, τη Ρωσία, την Ιταλία, τη Δανία, την Ολλανδία, την Ισπανία, τη Σουηδία, την Πολωνία, χρειάστηκε να ανοίξω αλληλογραφία με τον καθένα ή να επικοινωνήσω με την πρόθυμη βοήθεια του Βικέλα στο Παρίσι και του Μπολτς στη Δαρμστάτη. Κι’ αφού συντάχτηκαν έπρεπε να μεταφραστούν κ’ ελληνικά και ύστερα να τσιγκογραφηθούν και να συναρμολογηθούν σε σελίδες του σχήματος του τεύχους… Το τεύχος έπρεπε να τελειώση το ταχύτερο για να σταλή με βαπόρι μέσω Αμβούργου σε κιβώτια και να φτάση εγκαίρως μέχρι του Σεπτεμβρίου στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας».
Το τεύχος είχε ολοκληρωθεί και κυκλοφόρησε μέσα στο 1888 (Είχαν περάσει ακριβώς 25 χρόνια από την ανάρρηση του Γεωργίου Α΄ στο θρόνο, το 1863), και πριν επιστρέψει ο Δροσίνης από την Γερμανία, όπως γράφει: «Ο Κασδόνης με καλούσε να γυρίσω το γρηγορότερο, αφού το τεύχος τελείωσε».
Όπως προκύπτει λοιπόν από τις μαρτυρίες του Δροσίνη, η ενασχόλησή του με την έκδοση των δύο αυτών έργων, καθώς και με το καλλιτεχνικό δέσιμο των βιβλίων, που του έστελνε ο Κασδόνης, συνέτειναν στο να αποκτήσει εμπειρίες και γνώσεις πολύτιμες για την μετέπειτα πορεία του στο χώρο του Τύπου γενικά. Όμως τα σχέδιά του για σπουδές και την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία ανατράπηκαν άρδην. Ο Δροσίνης, όπως προέκυψε από έρευνά μου στα αρχεία του Πανεπιστημίου της Λειψίας, διαγράφηκε από φοιτητής, επειδή δεν παρουσιαζόταν. Ο ίδιος άλλωστε, σχετικά με το θέμα αυτό και την αδυναμία του να συνδυάσει τη διπλή του ιδιότητά, αυτή του φοιτητή και του συνεργάτη της Εστίας, έγραφε: «Δεν εκαταλάβαινα τότε, πως δεν μπορώ να είμαι και φοιτητής του Πανεπιστημίου και της Εστίας, όχι μόνο συνεργάτης τακτικός, αλλά και του Βιβλιοπωλείου της αντιπρόσωπος. Το κατάλαβα πολύ καλά, όταν άρχισαν οι καλλιτεχνικές εκδόσεις μας με την - Καλλιτεχνική Πινακοθήκη - και ακόμα περισσότερο με το- Αναμνηστικόν Τεύχος της Εικοσιπενταετηρίδος του Βασιλέως Γεωργίου Α΄-. Πού νους και πού καιρός για Πανεπιστήμιο;»

Μάγδα Μαλακτάρη – Παπακώστα
δρ. της Νέας Ελληνικής Φιλολογίας

Στο Μουσείο, δίπλα στη βιβλιοθήκη της ΕΣΤΙΑΣ στο μέρος που είναι αφιερωμένο στον ΔΡΟΣΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, υπάρχει το «ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟ Τεύχος» το τόσο δύσκολο να βρεθεί ακόμα και το 1939.