Είστε εδώ

Ο Τέλος Άγρας γράφει

Ο ΔΡΟΣΙΝΗΣ ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΗΣ

Ο Δροσίνης θεωρείται ο Πρώτος Γλωσσικός Μεταρρυθμιστής και όπως λέει ο Τέλος Άγρας- στην Εστία Τεύχος 1-3 Τόμος 16- μια μικρή αναγέννηση των Ελληνικών Γραμμάτων σημειώθηκε στα 1880, οκτώ χρόνια πριν από την εμφάνιση του Ψυχάρη και έξι πριν από τον Παλαμά.

«Ο Δροσίνης ξανάφερε την ποίησή μας στις ζωντανές πηγές της ζωής, που είχε αποκόψει για δεκαετηρίδες η λόγια παράδοση με την ψυχρή, τυποποιημένη και στομφώδη εκείνη ποίηση της καθαρεύουσας με τους Σούτσο, Παράσχο, Ραγκαβή, Βασιλειάδη και Παπαρρηγόπουλο.
Εκεί γύρω από το 1883, έγινε το Θαύμα, αυτό το άλλο, η Αναγέννηση, η Ανάσταση. Τόδειχναν μερικοί στίχοι νεαρών ποιητών, παιδιών σχεδόν, που άρχισαν να δημοσιεύουν δειλά- δειλά στο καινούργιο περιοδικό της εποχής εκείνης και προπάντων στον ιστορικό πια - Ραμπαγά -, το περιοδικό που διεύθυνε ο ποιητής και λόγιος Κλεάνθης Τριανταφυλλίδης.
Τρεις νέοι ξεχώρισαν γράφοντας, με την απλή γλώσσα που μιλούσε όλος ο κόσμος χωρίς προσποίηση. Λόγια απλά, ζωντανά, με νόημα, με χρώμα, με απόδοση ζωής. Και τα θέματά τους πρωτότυπα. Θέματα που αποτελούν το άλφα και το ωμέγα της καθημερινής ζωής, ενός απλού και ζωντανού ανθρώπου, του Έλληνα, να τραγουδά τη ζωή, την αγάπη, την ομορφιά και τη μαγεία ενός Ελληνικού τοπίου, τη νοσταλγία του χωριού, της θάλασσας, του δάσους, της στάνης, τα πανηγύρια και τα ξωκλήσια μας, το θερισμό και το τρύγο, το ψάρεμα και το κυνήγι, το κόκκινο κρασί και την αγάπη, το βοσκό με τη φλογέρα και τα αγνά ποιμενικά ειδύλλια, οι τρεις νέοι είναι: Ο Παλαμάς, ο Δροσίνης και ο Καμπάς (ο Καμπάς παράτησε γρήγορα τον ποιητικό δρόμο και έγινε διάσημος δικαστικός). Ο Παλαμάς ακολουθώντας το κάλεσμα της μεγάλης μοίρας, έφερε στα ύψη την ποίηση που γνωρίζουμε. Ο Γεώργιος Δροσίνης, έμεινε με το ροδαλό εκείνο ξεκίνημα της νέας μας ποίησης, ο αιώνιος τραγουδιστής.
Οι ποιητικές συλλογές του Δροσίνη μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες: η μία μιλάει μέσα στην ψυχή μας, με τα συναισθήματα της χαράς και της λύπης, της νοσταλγίας, του ρεμβασμού, του στοχαστικού ονείρου, του θανάτου. Η άλλη παρουσιάζει τον έμπειρο ποιητή πάνω στα θέματα της Ελληνικής Ιστορίας. Και, η τρίτη κατηγορία, τα ποιήματα που έχουν τη δροσιά της φύσης, του έρωτα και τα λαογραφικά παραστατικά θέματα με τις συγκινητικές εικόνες από τις παραδόσεις του λαού μας».