Είστε εδώ

Πατρίδα (Εστία 1910)

Στην ανθολογία που εξέδωσε ο C. A. Trypanis το 1951 (Oxford- Clarendon Press) υπάρχουν οι μεταφράσεις τριών ποιημάτων και το «Χώμα Ελληνικό» με τίτλο «The Soil of Greece».
Σε ένα αναγνωστικό της 5ης τάξης του 1967 στην Krakowie περιέχονται τα ποιήματα Πατρίδα, Χώμα Ελληνικό, Ψωμί, Ανθισμένη Μυγδαλιά, Βρύση Μάρκου Μπότσαρη.
Αν και ο Δροσίνης στοχάζει Πανελλήνιο Τραγούδι το «Χώμα Ελληνικό», – μετά τον Ύμνο του Σολωμού – κρατά τον χαρακτηρισμό Εθνικό Τραγούδι των Μεταναστών στην Αμερική το ποίημα «Πατρίδα». Τα σχόλια περιττά, μιλάει, συγκινεί και μόνο η ανάγνωση φέρνει λυγμό και δάκρυα στα μάτια!

ΠΑΤΡΙΔΑ
Ξένε που μόνος κι έρημος
σε ξένους τόπους τρέχεις,
πες μου, ποιος είναι ο τόπος σου
και ποιά πατρίδα έχεις;

Τη μακρινή πατρίδα μου
πάντα ποθώ στα ξένα.
Εκεί τα χρόνια της ζωής
περνούν ευλογημένα.

Εκεί κι ο θάνατος γλυκός,
κι αφού κανείς πεθάνει,
έχει στο μνήμα του Σταυρό,
καντήλι και λιβάνι.

Στ' αγαπημένο μου χωριό
χαρές πάντα και γέλια,
στ' αλώνια τραγουδιών φωνές
ξεφάντωμα στ' αμπέλια.

Κι όταν χορεύει η λεβεντιά
στης Πασχαλιάς τη μέρα,
βροντοκοπά το τύμπανο
και κελαηδεί η φλογέρα.

Στη μακρινή Πατρίδα μου
έχει ευωδιά και χάρη
το ταπεινότερο δεντρί,
το πιο φτωχό χορτάρι.

Στους κλώνους της αμυγδαλιάς,
σμίγουν ανθοί και χιόνια
και φέρνουνε την άνοιξη
γοργά τα χελιδόνια.

Στων μαγεμένων της βουνών
τα μαρμαρένια πλάγια,
γλυκολαλούν οι πέρδικες
και κλαίει η κουκουβάγια.

Η ασημένια θάλασσα
μ' αφρούς την περιζώνει
κι ο ουρανός με τ' άστρα του
τη χρυσοστεφανώνει.

Τη μακρινή Πατρίδα μου,
Πριν η σκλαβιά πλακώσει,
Τη δόξαζ' η παλληκαριά,
Την φώτιζεν η γνώση.

Και τώρ' από τη μαύρη γη,
τη γη τη ματωμένη,
πρόβαλε παλ' η ελευθεριά
σαν πρώτα αντρειωμένη

«Φτάνει, τη χώρα που μου λες,
τη γνώρισα, την είδα,
τη μακρινή Πατρίδα σου
έχω κι εγώ Πατρίδα».

  Εστία 1/1/1910

Αθήνα 2000
Δύο λόγια για τη γιαγιά μου Adela – Vessel- Κροντηροπούλου
TININA CATHERINE- ADELE MIRA
Το ποίημα «ΠΑΤΡΙΣ» του Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ, μελοποίησε ο Σπ. ΣΑΜΑΡΑΣ
και το αφιέρωσε στην Αδέλλα - Βέσσελ .
Η Αδέλλα- Βέσσελ ΚΡΟΝΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ είναι η πρώτη που δίδαξε στις μαθήτριες του Αρσακείου, παρά τις φιλολογικές αντιθέσεις που προκάλεσε η αντίρρηση του ΜΙΣΤΡΙΩΤΗ να διδαχθή στα σχολεία, το ποίημα «Η ΠΑΤΡΙΣ».
Ο Γ. Δροσίνης συγκαταλέγεται στον κύκλο των ποιητών και των μουσικοσυνθετών που θαύμαζαν και αγαπούσαν την MIRA, όπως οι αδελφοί Ναπολέων και Γκίγκης Λαμπαλέτ – ο Ρόδιος- ο Σαμαράς κ. α. π. Η τότε καλλιτεχνική κοινωνία της ΑΘΗΝΑΣ (όρα Ιστορία Μουσικής (Νεοελληνική) του Θ. Συναδινού, η Ιστορία Ελληνικού Μελοδράματος Ράπτη (σ. 124), Η «ΕΦΗΜΕΡΙΣ» του ΚΟΡΟΜΗΛΑ- ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ (περίπου το έτος 1871), τα περιοδικά «ΜΗ ΧΑΝΕΣΑΙ» - Βλάση Γαβριηλίδη (1879), ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, – ΚΑΙΡΟΦΥΛΑ, – ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ έτη 1995 και 1997 και άλλες ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΕΙΣ (13.7.1880) αναφέρονται στα ποιήματα του Δροσίνη.

Με εγκάρδιους
Χαιρετισμούς
Adela Μira