Είστε εδώ

Τα έντυπα γράφουν για εμάς και τις εκδηλώσεις μας

ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ.
Ο ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ» ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ:
«ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ»

Μια καινούργια ιδέα από τη μια και τόσο παλιά από την άλλη, όσο οι γιαγιάδες και οι παππούδες, είχε η Κηφισώτισα Νανά Μανδάλη, μέλος του Α΄ ΚΑΠΗ Κηφισιάς και ενεργό μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»: Οι γιαγιάδες να διηγηθούν τα παραμύθια του Δροσίνη στα παιδιά ενός νηπιαγωγείου. Το Δ.Σ. του Συλλόγου το αποδέχτηκε και η ιδέα έγινε πραγματικότητα.
Στην εφημερίδα «Κηφισιά» τον Απρίλιο του 2006 η Νανά Μανδάλη γράφει:
«Πολλές φορές είδα την ευχαρίστηση και το ενδιαφέρον, που δείχνουν τα παιδιά της σχολικής ή προσχολικής ηλικίας, όταν ακούν από τα χείλη μιας γιαγιάς, ενός παππού, ή ενός οικογενειακού φίλου παραμύθια και ιστορίες. Ένιωσα ακόμα, πόσο ευτυχισμένοι, χαμογελαστοί γίνονται οι άνθρωποι που δίνουν αυτή τη χαρά, τη γνώση, τη ζωντανή ψυχαγωγία στα παιδιά.
Σκέφθηκα λοιπόν ότι ένα ΚΑΠΗ και μάλιστα το Α΄ ΚΑΠΗ Κηφισιάς μπορεί να δώσει αυτή τη χαρά και να πάρει απέραντη ικανοποίηση από την ζωντανή προσέγγιση, που θα φέρει κοντά τα πολύ μικρά παιδιά με τα «Μεγάλα Παιδιά».
Η ίδια έβαλε γρήγορα σε εφαρμογή το σχέδιο της πραγματοποίησης της ιδέας της. Διάλεξε ένα ωραίο παραμύθι για παιδιά ηλικίας 4-6 ετών από την πλούσια συλλογή παραμυθιών του παραμυθοποιού και αγαπημένου μας ποιητή Γ. Δροσίνη με τίτλο : «Ο Τραγουδιστής και η Χορεύτρια».
Η ιδέα της ήταν η αφηγηματική θεατροποίηση του παραμυθιού. Έξι από τα μέλη του ΚΑΠΗ διάβασαν προσεκτικά το παραμύθι. Καθένας διάλεξε ένα ρόλο και με τη βοήθεια της αφηγήτριας Νανάς Μανδάλη, που έγινε και σκηνοθέτης, συγκρότησαν την πρώτη ομάδα παραμυθιού της Κηφισιάς.
Το παραμύθι πήρε ξεχωριστή ζωντάνια και τα αποτελέσματα φάνηκαν, όταν στις 14 Απριλίου, στο 4ο Νηπιαγωγείο Κηφισιάς 27 παιδιά με τις νηπιαγωγούς και την προϊσταμένη περίμεναν ανυπόμονα όχι μια γιαγιά, αλλά ολόκληρη ομάδα να τα παρασύρει στον κόσμο του τραγουδιστή τζίτζικα και της χορεύτριας ακρίδας.
Επί 20-25 λεπτά η ερασιτεχνική αυτή ομάδα κατάφερε να καθηλώσει τα παιδιά, που παρακολουθούσαν αμίλητα με προσοχή και έντονο ενδιαφέρον την αφηγήτρια, το Βασιλιά των μυργηγκιών με χρυσή κορώνα και σκήπτρο (κ. Δημ. Μουστακίδη), την Αραχνούλα (κ. Νέλλη Λαζάρ), την Μελισσούλα (κ. Μαίρη Κουτουλίδου), τον Τραουδιστή τζίτζικα (κ. Κατερίνα Πεππέ) και τη Χορεύτρια ακρίδα (κ. Βάσω Βαρβούνη).
Περίμεναν με αγωνία το τέλος της ιστορίας και μετά έκαναν έξυπνες και ουσιαστικές ερωτήσεις.
Στη συνέχεια ήταν η σειρά των μικρών να αφήσουν άφωνους τους μεγάλους, τραγουδώντας τους διάφορα τραγούδια μέχρι και επιτυχίες από την αξέχαστη Λιλιπούπολη του Μ. Χατζιδάκη.
Ιδιαίτερη υπήρξε η ικανοποίηση για την ομάδα του παραμυθιού, όταν δυο επαγγελματίες του χώρου, οι κυρίες Χριστίνα Λιόγαρη και Ανθή Ευταξοπούλου, που παρακολούθησαν την παράσταση, ενθουσιάστηκαν και πρότειναν την εμφάνιση της ομάδας στο «Παιδικό Μουσείο» της Πλάκας, όπου εργάζονται.
«Η Ομάδα Παραμυθιού κτύπησε ξανά»!! με αυτό τον τίτλο η εφημερίδα «Κηφισιά» περιγράφει γλαφυρά την δεύτερη εξόρμηση της παραμυθομάδας. Αυτή τη φορά τρία αυτοκίνητα γεμάτα πολύχρωμα φουσκωμένα μπαλόνια ξεκίνησαν από το ΚΑΠΗ, την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου, στις 10:00 πμ, και γρήγορα έφθασαν μπροστά στο Β΄ Παιδικό Σταθμό Κηφισιάς, Σουλίου 11. Παιδικά κουκλίστικα προσωπάκια ανασήκωσαν τις κουρτίνες στα πλατιά παράθυρα για να δουν, να παρατηρήσουν, να καταλάβουν τι γίνεται. Ήξεραν, ότι θα ακούσουν, θα «δουν» ένα παραμύθι που λέγεται «Ο Τραγουδιστής και η Χορεύτρια» και το έχει γράψει πριν πολλά χρόνια ένας «παραμυθάς» που λέγεται Γεώργιος Δροσίνης.
.... Ξάφνου όλα γίνονται όμορφα κι αυθόρμητα. Μουσική λιγόλεπη, μόλις δύο λεπτά, από την Λίμνη των Κύκνων και δύο μικρές «χορεύτριες» κουνούν με χάρη τα ... φτερά τους.
Το παραμύθι ξεκινά, εκτυλίσσεται και τελειώνει. Τότε οι αγκαλιές των μεγάλων γέμισαν με παιδιά χαρούμενα και ζωντανά. Άκουσαν, ρώτησαν, απάντησαν, όπως μόνο παιδιά τεσσάρων – πέντε χρόνων ξέρουν ν’ απαντούν και τέλος τραγούδησαν.
Όταν τα μπαλόνια ήρθαν και γέμισαν την αίθουσα, μικροί και μεγάλοι έπαιξαν και όλοι, μα όλοι γίναμε «ξένοιαστα παιδιά». ....
Είναι αυτό το αμφίδρομο όφελος, όφελος που πηγάζει από τη ζωντανή, ανθρώπινη διήγηση, που δεν συγκρίνεται με καμία τηλεόραση, με κανένα CD.
«Ο Τραγουδιστής και η Χορεύτρια» ένα από τα πολλά παραμύθια που έγραψε ο Γ. Δροσίνης, ζωντάνεψε μπροστά σε πολλά παιδιά της Κηφισιάς, που κι αυτά με τη σειρά τους κάποτε θα το διηγηθούν ή θα το παίξουν ........
Ο Γεώργιος Δροσίνης, λάτρης των παιδιών, κατάλαβε την αξία των παραμυθιών και ασχολήθηκε μ’ αυτά, με ζήλο και αγάπη. Είναι ο μύθος, είναι φαντασία, είναι η παράδοση, που θα μείνουν πάντα δυνατά και ζωντανά σαν τη φωτιά του τζακιού, που τριζοβολά κάθε χειμώνα, σα μια ζεστή αγκαλιά, που όλο γλύκα και αγάπη, θέλει να κρατήσει ένα παιδί ή ένα εγγόνι και τρυφερά να του ψιθυρίσει: ... Μια φορά κι έναν καιρό .....»

ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΕΣ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΥΡΩΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» ΕΓΡΑΨΕ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΣΙΝΗ.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ, Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Η Βέλγικη Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών οργάνωσε μιά φιλολογική πολιτιστική εκδήλωσε με θέμα τον Γεώργιο Δροσίνη. Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος των γραμμάτων έχει μία λιγότερο γνωστή πλευρά, αυτή του δραστήριου διοικητικού στελέχους στις τολμηρές πρωτοβουλίες του οποίου το ελληνικό κράτος χρωστά πολλούς από τους κοινωνικούς, καλλιτεχνικούς, πολιτιστικούς και αθλητικούς θεσμούς του. Το 1859, όταν ακόμα η Ελλάδα αποτελούσε ένα εδαφικά και πληθυσμιακά ασήμαντο βαλκανικό κρατίδιο, κακοδιοικούμενο, με ανύπαρκτη οικονομία, υποτυπώδη κοινωνική δραστηριότητα και σκιώδη πολιτιστική ζωή, γεννήθηκε στην Αθήνα ο Γεώργιος Δροσίνης, γόνος παλαιάς οικογένειας, με βυζαντινές καταβολές και πολλές περγαμηνές από τον αγώνα γιά την εθνική ανεξαρτησία. Σπούδασε στην Αθήνα πριν εμφανιστεί στα ελληνικά γράμματα το 1879, με τη δημοσίευση των πρώτων του στιχουργημάτων σε φιλολογικά έντυπα της εποχής. Από το 1885 - 1889 σπούδασε στη Γερμανία και αργότερα προσλήφθηκε στην ελληνική διοίκηση. Πέθανε στην Κηφισιά το 1951, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο προσωπικό έργο και μία Ελλάδα που ελάχιστα θύμιζε αυτή της εποχής της γέννησής του. Έτσι η προσωπική ζωή του Δροσίνη συμπίπτει με την εθνική μας ιστορία.
Προ δεκαετίας περίπου, φίλοι και θαυμαστές του Δροσίνη, συγκέντρωσαν στοιχεία και αντικείμενα που σχετίζονταν με το πρόσωπό του και οργάνωσαν, στο πρώτο όροφο του σπιτιού όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, το «Μουσείο Δροσίνη». Ψυχή της όλης κίνησης η κ. Ελένη Βαχάρη, πρόεδρος του Συλλόγου «Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» και η κ. Άννυ Κορκολή, μέλος του συλλόγου. Ο σύλλογος έχει στο ενεργητικό του σημαντικές εκδηλώσεις με αντικείμενο τον Δροσίνη και το έργό του: διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, εκδόσεις, ένα διεθνές συνέδριο το 2001 με την ευκαιρία της πεντηκονταετίας από τον θάνατο του ποιητή, ξεναγήσεις στο Μουσείο, υποδοχή σχολείων, οργάνωση εκθέσεων με θέματα από το έργο του Δροσίνη και τέλος αναζήτηση αντικειμένων για τον εμπλουτισμό του ήδη πλουσίου και αξιόλογου αυτού Μουσείου.
Η Βέλγικη Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών προσκάλεσε, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της, τις δύο αυτές κυρίες οι οποίες παρουσίασαν τις δραστηριότητες του Δροσίνη και ανέλυσαν στη συνέχεια το ποιητικό και πεζογραφικό του έργο. Στο γλωσσικό τομέα, ο Δροσίνης αποτελεί έναν από τους πρωτοπόρους του μετριοπαθούς δημοτικισμού που απέρριπτε, τόσο τα γλωσσικά απολιθώματα των Φαναριωτών, όσο και τις γλωσσικές ακρότητες των ακραιφνών δημοτικιστών. Στον καθαρά λογοτεχνικό και φιλολογικό στίβο, είναι από τους πρώτους που εγκατέλειψαν τη ρομαντική ποίηση των Επτανησίων, υιοθετώντας άλλους εκφραστικούς τύπους και τρόπους, ενώ στην πεζογραφία είναι αυτός που ουσιαστικά εισήγαγε στο νεοελληνικό λόγο την ηθογραφία. Εκτός από τη λογοτεχνική του παραγωγή, ασχολήθηκε με τη φιλολογική κριτική και ίδρυσε την πρώτη σημαντική λογοτεχνική εφημερίδα της νέας Ελλάδας, την Εστία, της οποίας θα γίνει για πολλά χρόνια ο ιθύνων νους. Από τα έργα του σημειώνουμε τα παγκοσμίως γνωστότατα «Χώμα ελληνικό» και την «Ανθισμένη αμυγδαλιά», που τραγουδήθηκε και ακόμα τραγουδιέται από όλους τους Έλληνες.
Στον εξωλογοτεχνικό χώρο ο Δροσίνης θα παραμείνει ως το τέλος της ζωής του Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου προς διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, θα υπηρετήσει στο Υπουργείο Παιδείας (1908-1920) και στην Ακαδημία Αθηνών ως Γραμματέας από την ίδρυση το 1926, ενώ πρωτοστάτησε στην ίδρυση Βιβλιοθηκών, Σχολείων, του Οίκου Τυφλών, του Εκπαιδευτικού Μουσείου, της Σεβαστοπουλείου Σχολής κ.λπ. Εξίσου σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων και στην οργάνωση της πρώτης νεότερης Ολυμπιάδας στην Αθήνα. Ένας άνθρωπος με πληθωρική δράση, που όμως θέλησε πάντα να παραμένει στην ανωνυμία, χωρίς διάθεση αυτοπροβολής και χωρίς την αποκόμιση του ελαχίστου προσωπικού οφέλους.
Σημειώνουμε, για όσους βρεθούν στην Κηφισιά, τη διεύθυνση του Μουσείου Δροσίνη: βίλλα «Αμαρυλλίς» στη συμβολή των οδών Διομ. Κυριακού και Αγ. Θεοδώρων, η επίσκεψη του οποίου αποτελεί ταυτόχρονα και αναδρομή στη ζωή του νέου ελληνικού κράτους.

ΤΑ ΕΝΤΥΠΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΜΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014
Π ο λ ι τ ι σ μ ό ς
Ο άγνωστος Γεώργιος Δροσίνης
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΧΘΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ.
Της Νατάσας Πολυγένη
Η πολυσχιδής προσωπικότητα του Γεωργίου Δροσίνη και η μεγάλη του συνεισφορά στο ελληνικό έθνος, την παιδεία και τον πολιτισμό, παρουσιάστηκε σε αφιέρωμα που πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ στο Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας.
Το Πολιτιστικό Κέντρο Εκπαιδευτικών Ν. Λάρισας σε συνεργασία με τον Σύλλογο των Αθηνών «Φίλοι του Μουσείου Δροσίνη» και το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας τίμησαν τη μεγάλη αυτή προσωπικότητα με αναφορές στη δράση, στο έργο του, ενώ όσοι βρέθηκαν στην εκδήλωση είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν και την έκθεση με προσωπικά αντικείμενα του Γ. Δροσίνη που λειτουργούσε στο φουαγιέ του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Η πρόεδρος του Μουσείου κ. Ελένη Βαχάρη και η κ. Πόπη Γοντικάκη ανέπτυξαν το θέμα «Ο Δροσίνης πέραν της λογοτεχνίας», που στην ουσία ήταν μια παρουσίαση των δραστηριοτήτων του πέρα από την ποίηση και τη λογοτεχνία, οι οποίες είναι ακόμη και σήμερα άγνωστες στο ευρύ κοινό.
Όπως τόνισαν από κοινού οι ομιλήτριες ο Γεώργιος Δροσίνης προσέφερε πολλά στην Ελλάδα αναπτύσσοντας ποικίλες δραστηριότητες όπως η Σχολή Τυφλών, η Τεχνική Σχολή «Σεβαστοπούλειος», ενώ υπήρξε ως δημοσιογράφος Ιδρυτής και Διευθυντής της εφημερίδας «Εστίας» (χαρακτηρίζεται ως πατέρας της «Εστίας»), παραμυθάς, εκδότης («Το ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδας», «Νέα Ελλάς», «Εθνική Αγωγή»), επιμελητής στον Σύλλογο Ωφελίμων Βιβλίων (από την ηλικία των 50 ετών έως και τα 91 του χρόνια) και συνεργάτης μεγάλων περιοδικών στην Αμερική, Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Κύπρο και Τουρκία και αλλού.
Συνολικά 14 άγνωστες δραστηριότητες του μεγάλου Έλληνα ποιητή με στοιχεία που εντυπωσιάζουν, «φώτισαν» χθες η κ. Βαχάρη και η κ. Γοντικάκη οι οποίες κατέληξαν λέγοντας ότι ο Γεώργιος Δροσίνης είναι ένας μεγάλος ταγός της χώρας.

Η γνωστή συγγραφέας Αγγελική Βαρελλά κατά την εισήγησή της για το λογοτεχνικό έργο του Γ. Δροσίνη, αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό που έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό της και αφορά την περίπτωση μιας μικρής μαθήτριας, της Βεατρίκης Κώττας, που είχε διαβάσει το ποίημα του Γ. Δροσίνη για την Αφροδίτη της Μήλου και όταν κάποια στιγμή βρέθηκε στο Μουσείο του Λούβρου με τους γονείς της αντέγραψε το ποίημα και το άφησε κάτω από το άγαλμα.
Το 1936 όταν οι υπάλληλοι του μουσείου χρειάστηκε να μετακινήσουν το άγαλ-μα βρέθηκε το ποίημα. Αυτό θεωρήθηκε η μεγαλύτερη διαμαρτυρία για την επιστροφή των αρχαίων στον τόπο του και σε αυτό «συμμετείχε» και ο Γ. Δροσίνης με την πένα του. Οι εκπαιδευτικοί Κατσαούνης Δημήτρης, Ευδοκία Ποιμενΐδου, Δέσποινα Πατσιατζή απήγγειλαν ποιήματά του, ενώ ακούστηκαν μελοποιημένα ποιήματά του από την ορχήστρα των Εκπαιδευτικών. Την εκδήλωση παρουσίασε η εκπαιδευτικός και ποιήτρια κ. Ελένη Χριστούλα - Πατελοδήμου ενώ τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο εκπαιδευτικός κ. Αργύρης Γιουρούκης.
Χαιρετισμό απηύθυνε ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Εκπαιδευτικών κ. Γ. Ζαρογιάννης.